Bijna een jaar geleden opende ze vol trots de deuren van haar nieuwe salon in hartje Nijkerkerveen. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Maar de mogelijke komst van een groot AZC in het dorp heeft dat zorgeloze gevoel in een klap veranderd. Deze week delen we het verhaal van Desiree. “Ik ben Desiree Verweij en woon en werk als zzp’er in mijn salon in Nijkerkerveen. Daarnaast zit ik, samen met een leuk koppel, in het Oranjecomité van ons dorp. Samen met drie vriendinnen organiseer ik tijdens Sinterklaas een Pieten-vossenjacht. Dit is een speciaal feest voor de kinderen van ons dorp, waarbij ook onze eigen Sinterklaas aanwezig is.” Desiree is trots op de warmte waarmee iedereen in het dorp voor elkaar zorgt. “Het zijn de kleine dingen die het leven in Nijkerkerveen zo bijzonder maken.”

De schrik zat er dan ook goed in toen Desiree hoorde dat er mogelijke plannen zijn voor een groot asielzoekerscentrum (AZC) in ons dorp. “Toen ik via via hoorde dat er misschien een groot AZC komt, dacht ik gelijk: ‘NEE JOH!!! Hoe kunnen ze zoiets in ons dorp plaatsen, terwijl er verder bijna geen voorzieningen zijn?’ Onze dorpskern telt slechts één kleine supermarkt, één snackbar waar de eigenaren keihard werken om ons dorp van de nodige patat en snacks te voorzien, én na jaren eindelijk één gezellig terras dat met passie en plezier door Cisca en haar meiden wordt gerund. Hoe kunnen we met zo weinig voorzieningen in ons dorp dan ook nog eens 278 asielzoekers opvangen?” Daarbij stipt Desiree een belangrijke nuance aan. “Begrijp me niet verkeerd: ik spreek natuurlijk best wat mensen in mijn salon, en de meeste mensen hier – inclusief ikzelf – staan volgens mij open voor het helpen van mensen uit oorlogsgebieden. Wij willen best een klein groepje opvangen. Maar 278 mensen? Dat is simpelweg te veel; het is niet te overzien.”

Desiree’s grootste punt van zorg is de veiligheid en het welzijn van de dorpsbewoners, en dan vooral die van de kinderen. “Ik maak me zorgen om onze kinderen en de rust in ons dorp. Onze meiden fietsen nu bijvoorbeeld met vrienden door het hele Veen, de oudste spreekt ‘s avonds af met vrienden en laten we met een gerust hart van het ene naar het andere huis fietsen, zonder daarbij de gekste scenario’s in ons hoofd te halen. De salondeur is soms zelfs gewoon open wanneer ik even een rondje loop met de hond. Gewoon omdat het kan. Ik denk daar eigenlijk niet eens bij na. Sommigen noemen het wellicht ̈, ik noem het liever .” Dit dorpse karakter kwam ook duidelijk naar voren tijdens de coronapandemie, vertelt Desiree. “Toen hebben we als dorp bijvoorbeeld ook samen de oudere inwoners van Nijkerkerveen blij kunnen maken met producten of wat lekkers, allemaal mogelijk gemaakt door onze eigen, lokale ondernemers. In die periode hebben we gezien dat een klein dorp echt heel groots kan zijn. Het zijn de kleine dorpse dingen die het hier altijd goed doen. Dat is ook één van de redenen dat wij (ik mag vast ook spreken voor de andere meiden) het zo heel leuk vinden om dit soort dingen te organiseren.”

Voor Desiree lijkt het dan ook alsof de toekomst van ons dorp nu in handen ligt van mensen die hier eigenlijk maar weinig van lijken te begrijpen. “Het voelt alsof er beslissingen over ons dorp genomen worden door mensen die geen band hebben met Nijkerkerveen. Beslissingen die gaan over óns leven en ónze veiligheid. We hebben er bewust voor gekozen om in een dorp te gaan wonen, en met één besluit kan dat dorpse leven in één klap ingrijpend veranderen.” Deze verandering vindt Desiree niet alleen oneerlijk, maar ook beangstigend. “Ik kijk niet graag te ver in de toekomst, maar nu kan ik niet anders. Ik maak me zorgen over onze kinderen en hun toekomst. Hoe komen zij straks bijvoorbeeld nog aan een woning als de mensen uit het AZC straks ook een huis nodig hebben in de gemeente Nijkerk?”

Desiree heeft dan ook een dringende boodschap aan de mensen die betrokken zijn bij de besluitvorming. Ze vraagt hen om zich voor te stellen dat ze in een rustige, veilige buurt wonen, waar kinderen vrij en onbezorgd buiten spelen, en waar politie of een wijkagent zelden nodig zijn. “En stel je dan voor dat je opeens hoort dat er een groot AZC komt, met mensen die zware trauma’s hebben opgelopen – iets wat de meesten van ons gelukkig niet kennen – en die er andere gewoontes en gebruiken op na houden. Wat denk je dat dit zal doen met de leefbaarheid van je buurt? En hoe zullen deze mensen omgaan met onze normen en waarden?” Desiree sluit dan ook af met een duidelijke oproep richting de gemeente. “Laten we proberen dit te voorkomen, in plaats van het later te moeten genezen. Iedereen verdient een kans, maar niet ten koste van je eigen inwoners.”