Maar dat is niet alles, in oktober 2024 ben ik samen met mijn moeder scheuten gaan halen voor de rest van de familie: oudtantes, tantes, ooms en achterneef- en nichten.
Op verschillende plekken in Nederland staan nu takken van de leilinde in potten en emmers, in tuinen en op balkons. Ze worden liefdevol verzorgd en in de gaten gehouden. We appen in de familie foto’s door en we hopen. We duimen.
We hopen dat de scheuten ook hier wortels gaan schieten en uiteindelijk mini-boompjes kunnen worden. Als kinderen van de wijze boom die nog steeds krachtig is en uitkijkt naar de nazaten van de familie die nog steeds dol op hem is.
Dat de boom iets doet met mensen, daar twijfel ik niet meer aan. Dat bewijs komt van heel dichtbij. Mijn opa schreef stukken, net zoals ik. Hij trouwde in 1949 met mijn oma en hij bleek de boerderij en de boom in zijn hart te hebben gesloten. Hij was zo dol op deze bijzondere plek, dat hij er zelfs twee artikelen over schreef in een door hem eenmalig uitgegeven familiefeuilleton in 1979.
De boom die ondanks alles bleef. Bij de familie.
De boerderij was bijna verloren gegaan door een harde storm op de huwelijksdag van mijn opa en oma in 1949. Zou de boom daarna verstevigd zijn? Op foto’s is te zien dat er een versteviging bij de boom is aangebracht.
Toekomst
We wachten nu af. Gaan de scheuten het doen? Gaat het ons lukken om de leilinde te laten wortelen, bij de nazaten? En groeit deze oude, wijze boom verder bij ons? Op verschillende plekken in Nederland. Niemand weet het… maar wij blijven hoopvol.