Ieder mens ervaart de coronacrisis op een andere manier. Voor Sierou de Vries was de intelligente lockdown de reden om een uitgebreid dagboek bij te houden op internet en op papier over hoe haar gezin tegen de periode aankijkt. Ook nu stopt ze niet met schrijven.
Ineens kwam ze met haar beide zoons, Simme van bijna 5 en Tijmen van 8, thuis te zitten in maart: ,,Er gebeurde zoveel dat ik dacht: laat ik het bijhouden voor later. Gevoelsmatig kon ik ook in het schrijven mijn ei kwijt.” Sierou was sowieso al een schrijver: ze schreef alles al van zich af. ,,Mijn ouders wonen in Friesland en mijn schoonouders in Nijmegen. We informeerden onze familie al via Facebook over het wel en wee van het gezin. Tijmen is een jongetje dat erg in zijn gevoel kan blijven hangen. Het leek mij dus goed om een dagboek voor hem bij te houden, waar niet alleen de dingen in zouden staan die niet meer mochten, maar waarin we ook mooie en positieve dingen deelden.” In sommige quotes op Facebook heeft ze hun gevoelens verwoord, maar de meeste heeft ze bewaard voor de persoonlijke geschreven dagboeken die ze ook bijgehouden heeft. ,,In het begin was er bijvoorbeeld veel onbegrip omdat we naar lege speeltuinen gingen en omdat ze niet met vriendjes mochten afspreken.”
Het was in het begin ook lastig om het positieve van de crisis te zien.,,Simme was de eerste twee weken erg van slag. Hij uitte zich niet met woorden, maar door boos te zijn. Hij begreep de situatie niet, wij ook niet. Tijmen was heel erg in paniek. Hij hoorde dagelijks alle besmettingsgevallen en de cijfers van de mensen op de IC. Hij dacht dat iedereen dood ging en ziek zou worden.” De kinderen maakten zich ook zorgen om hun grootouders. ,,Ze vonden het heel erg dat ze op de verjaardagen van mijn moeder en van mijn schoonmoeder niet langs konden gaan.”
Lees de rest van het artikel op Stadnijkerk.nl