Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een Corona-briefwisseling van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Hun vragen zouden zomaar ook uw/jouw vragen kunnen zijn. Hun antwoorden misschien eye-openers… Vandaag antwoordt ds. Leendert van der Sluijs.

Ha Judith, beste collega, beste Zweedse kano-vaarster,

Het is ongelukkigst. Maar ja. Mijn mooiste avonturen? Leesavonturen! Ik verlies nu fans. Ik weet het. Maar ’t is dat jij ernaar vraagt. Zou er anders niet mee komen. Want ’t is best gek. Ik bedoel niet complete boeken. Ik bedoel een zinnetje of wat. Bijvoorbeeld: ‘Alles van waarde is weerloos.’ Lucebert. ‘Wordt van aanraakbaarheid rijk.’ Zo gaat het verder. Verdwaalzinnetjes. Met eindeloze betekenis. Compleet zoek ben ik. Door zulke. Maar er is meer. (Deze vier woorden boven een preek?) Ik bedoel: een mooiste titel of zo. Heb jij die? Bij mij staat op 1: ‘Een wijze ging voorbij’. Een boek over Herzberg. Abel. De vader van Judith(!), de dichter. Zinnetjes en titels, avonturen! Voor mij dan. Ik vind ze adembenemend. Word er kortademig van. Heb ik geen volzinnen meer. Moet je highlighters missen… Veruit de mooiste zin? Die ik ooit las? Hou je vast. Die is als een achtbaan. (Voor mij dan. Misschien ook voor jou.) Hij staat in een boek van Bril. Martin Bril. ‘Heimwee naar Nederland’. Zo heet het boek. Op bladzijde 101 (heb je de gordels om??!): “Het uitzicht op de rivier was overrompelend, in de uiterwaarden graasden koeien, geen zucht wind deed de bomen leven, het water leek stil te staan als in een poel en het glinsterde vrolijk.” Pfffffff. Avontúúr hé! Nou ja, zo heb ik nog wel wat. Aan avonturen. Adembenemend moois. Spannends. Zeldzaams.

Lucebert nog even. ‘Alles van waarde is weerloos/ wordt van aanraakbaarheid rijk.’ Lees dit niet in coronatijd. Aanraakbaarheid… Paul Verhaeghe schreef een nieuw boekje. Precies hierover. Het heet: ‘Houd afstand, raak me aan’. Maakt me verdrietig. Wie verzint zoiets. Wie van avonturen houdt leest misschien Connie Palmen. ‘Echt contact is niet de bedoeling’. Dat is ook zoiets. Ga ik ook van huilen. Nee, dan de Silmarillion. Waar jij over schrijft. En de hersteltijd daarna. Heb even gebladerd. “Nu is de queeste volbracht, zei hij, en mijn lot voltooid.” Ook heel avontuurlijk dit. Maar op weg naar Pasen! Ja!

Maar tja, hoe te preken? Niet met geleerde boeken. Zeg jij. Eens! Mij is geleerd: eerst luisteren. Ook eens! Misschien bestaan de beste preken niet uit woorden. Maar uit daden. Er is een oude driedeling. You know. Boeren, burgers en buitenlui. Boeren weten wat zaaien is. Burgers wat zweten is. En buitenlui… Ook de predikheren en -dames? Zij dienen te zegenen. Deel om te vermenigvuldigen. ’t Is beter te geven dan te ontvangen. Precies zo staat het in de Bijbel. Van geven word je niet armer. Amen. Zo ongeveer. Wat mij betreft. Voor dovemansoren waarschijnlijk. Voor ziendeblinden misschien. Maar dan toch. Niet alleen voor het avontuur. Maar voor de lange duur.

Zo héhé, ik vind deze brief best een avontuur, ’t is voor mij een soort hartluchten – zeggen wat je op je hart hebt. (Overigens zou dát preken kunnen zijn? Je hart luchten? Zeggen wat je op je hart hebt? Maar oooo, dan is deze brief zoiets als een préék! Van een dóminee!)

Dank dat je wilde luisteren!

Hartelijke collegiale groet,

Leendert

PS. om te kunnen preken moeten we dus kunnen luisteren. Wat hoor jij om je heen? Waar lijden we door corona het meest aan? Is het het continu afstand moeten houden, de armoe van niet-mogen-aanraken (Lucebert)? Of is het het groepsgevoel dat we missen? Of is het vooral de onzekere toekomst? Ik vraag me af waar we het méést aan lijden. Soms ben ik een beetje doof. Wil je mij je oor lenen?