Elke week twee keer domineespost als flessenpost op deze site, op dinsdag en vrijdag: een Corona-briefwisseling van de twee Veense dominees Judith Visser en Leendert van der Sluijs. Hun vragen zouden zomaar ook uw/jouw vragen kunnen zijn. Hun antwoorden misschien eye-openers… Vandaag antwoordt ds. Leendert van der Sluijs.

Ha Judith, beste ballerina in spe,

Waarover je wel niet kunt dromen! Ik droom vaak dat ik dominee ben in een grote stad. In Amsterdam, Rotterdam, Utrecht, Nijmegen, Zwolle, Groningen, Leeuwarden, Den Haag – in willekeurige volgorde, zoals dat gaat in een droom. Gek genoeg droom ik nooit over Nijkerk. Toch ook een stad. Geen grote, maar toch. Ik prijs me gelukkig dat we elke woensdag worden herinnerd aan het feit dat ook Nijkerk een stad is, maar ik droom er niet over. Best vreemd. Maar ja, dat heb je met dromen, die laten zich niet sturen. 

Ik droom ook weleens dat ik dominee ben in een buitenlandse grote stad, Parijs of Praag, of Londen bijvoorbeeld. Samuel Wells is in Londen dominee, van de kerk St. Martin-in-the-Fields (dat is een hele mond vol, dat lijkt me lastig, maar daar gaat het nu niet om), de kerk staat in het centrum van de stad. Die kerk is niet alleen een kerk zoals wij die ook kennen, maar ook een echt (commercieel!) bedrijf! Een kerk met niet alleen een grote pastorale agenda, maar ook met een uitgebreide sociale en een gigantisch grote culturele agenda. Daar droom ik over. Dat wil ik ook. In een grote stad. Wells noemt het zelf een ‘koninkrijksgemeenschap’, en dat is het ook, maar dan niet Amerikaans of Vaticaans – maar gewoon omdat ze vinden dat je je als kerk niet verre hoeft te houden van geld en goed, je kunt er juist zoveel goeds mee doen! 

De kerk als een bedrijf dus. Met management. En managers. Heel ingewikkeld allemaal. Maar in zo’n grote stad kan het. Moet het! En Samuel Wells doet het! Het mooie is dat ze werkelijk begaan zijn met de vele daklozen in de stad (en echt hulp bieden met tig programma’s en projecten en actieve personen), maar ook is St. Martin-in-the-Fields (gaan we weer) een echte plek voor snobs en andere enge nette mensen. Ik ben er nooit geweest, maar er valt genoeg over te lezen, en ja… over te dromen dus. Ooit wil ik daar, of ergens anders (maar dan wel echt zoiets als daar), dominee zijn. 

Ik heb een droom! Elke week bestaat uit zo’n 10 dagen en corona is de wereld uit. Jij bent dominee in het roemruchte Washington en ik in Moskou (een groot wonder!), en we bellen elkaar. Dat komt in het Nieuws. Precies zoals nu wanneer Poetin en Biden elkaar bellen (hebben ze al een keertje gedaan). Als dominees stellen we niks voor maar dat we elkaar bellen is wereldnieuws. We vragen aan elkaar of de hulpprogramma’s goed lopen en of er nog een paar bij moeten. Of de concerten die we organiseren nog altijd genoeg kwaliteit bieden, en ja we bedoelen alle muziek, van jazz tot klassiek en alles daar tussenin. En het mooiste is dat eindelijk overal in de wereld is doorgedrongen dat de Bijbel geen saai boek is, maar een brievenboek – zo ongeveer als onze briefwisseling om te hartluchten. En eindelijk is er naast de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens nu ook een Universele Verklaring van de Plichten van de mens, waarboven die ene belangrijke vraag staat: Wat zijn we iedere ander als mens minimaal verplicht? Daar wordt collectief over nagedacht. En daar mag je dan niet alleen over dromen, ook al droom ik er over.

Tja, dit soort dromen dus. Raar. Je kunt er niets mee. Maar het zijn geen onprettige dromen. Behalve dan dat ik erover droom dat deze dromen niet alleen dromen zullen zijn. Je zult er maar last van hebben! Er is maar één wereld en op die wereld heb je déze dromen! Heb meelij. 

Dit gedroom heeft met Paasgeloof niets te maken, denk ik. Hoewel.., toen aan de christelijk theologe Dorothee Sölle gevraagd werd of ze hoop had voor de kerk van de toekomst, zei ze: “Ik zou denken van wél, er is bij ons al eens iemand opgestaan uit de doden!” Dus ja… Ja! Wat vind jij?

Hartelijke collegiale paasgroet alvast,

Leendert

PS. dank voor je gouden thuisdroomtip!