Soms voelt een week in onze gemeente als een mozaïek: kleine steentjes die op het eerste gezicht los van elkaar liggen, maar samen een herkenbaar beeld vormen. Een huiskamer die verandert in een podium, een dorpsjongen die internationaal voetbal speelt maar nooit echt weg is, jongeren die dromen van hun eerste bedrijf en woningzoekenden die al jaren wachten op een sleutel. Het zijn de grote en kleine verhalen die elkaar afwisselen, schuren en aanvullen. Wie goed kijkt, ziet in al die gebeurtenissen dezelfde rode draad: betrokkenheid. Bij elkaar, bij de buurt, bij de toekomst van Nijkerk, Hoevelaken en Nijkerkerveen.

Afgelopen zondag was het weer zover: Gluren bij de Buren. Een evenement dat inmiddels zo bij onze gemeente hoort dat je bijna zou vergeten hoe bijzonder het eigenlijk is. Gewoon mensen die hun huiskamer of tuin openstellen, een gitaar pakken, een lied zingen, een gedicht voordragen. Geen groot podium, geen dure tickets, maar cultuur op sokken. Het is precies dat soort initiatieven dat laat zien hoe rijk een gemeenschap kan zijn zonder dat er meteen miljoenen tegenover hoeven te staan. Die rijkdom zie je ook op heel andere plekken. Neem Donny van de Beek. Ooit ontdekt bij Veensche Boys, nu wonend in Spanje, spelend bij Girona en inmiddels verloofd met Estelle Bergkamp. “The easiest yes ever,” schreef ze op insta. Mooier wordt het niet. Twee kinderen, een indrukwekkende voetbalcarrière, en ondanks alles nog regelmatig langs de lijn in Nijkerkerveen. Donny blijft gewoon Donny. Trots van het dorp, ook al ligt zijn werkveld tegenwoordig onder de Spaanse zon.

Maar terwijl we genieten van muziek in de tuin en succesverhalen uit de sport, knaagt er iets. De wooncrisis. In onze eigen gemeente wachten zo’n 2.100 woningzoekenden acht tot tien jaar op een sociale huurwoning. Acht tot tien jaar. En bijna de helft van onze jongeren tussen de 18 en 30 woont noodgedwongen nog thuis. Dat zijn geen abstracte cijfers, dat zijn onze kinderen, buren en collega’s. De HuurdersOrganisatie Nijkerk (HON) legt de vinger precies op de zere plek. Mooie woorden zijn er genoeg, maar wonen los je niet op met praatjes. Het vraagt keuzes. Meer bouwen, eerlijker bouwen, toekomstgerichter bouwen. Minimaal 35% sociaal bij elke ontwikkeling, tempo omhoog, aandacht voor doorstroming en leefbare wijken. En vooral: huurders structureel aan tafel. Niet als vinkje achteraf, maar als serieuze gesprekspartner. Wie echt wil luisteren, weet waar hij moet zijn.

Die oproep komt op een interessant moment, want de verkiezingen van maart 2026 werpen hun schaduw al vooruit. Forum voor Democratie heeft de lijst bekendgemaakt, met Cathy van Manen opnieuw als lijsttrekker. Voor Ons! presenteerde deze week het verkiezingsprogramma in Hoevelaken, nadrukkelijk samen mét inwoners opgesteld. De VVD legde de focus op bereikbaarheid, lage lasten, woningbouw en economie. Verschillende smaken, verschillende accenten, maar allemaal zullen ze zich moeten verhouden tot dat ene grote thema: wonen. Daarbij helpt het als inwoners goed geïnformeerd hun stem uitbrengen. De StemWijzer en speciaal voor jongeren de StemWijzer Young Voice gaat binnenkort online. Het is misschien niet perfect, maar het helpt wel om standpunten te vergelijken. Niet stemmen uit onwetendheid is zonde. Zeker lokaal, waar beslissingen zo direct voelbaar zijn.

Ondertussen werd er ook geschaatst. Niet op de Arkemheenpolder, helaas, maar op de Weissensee in Oostenrijk. Leden van SSVN stonden daar op het ijs tijdens de Alternatieve Elfstedentocht. Vroeg starten, donker, kou, lange rondes en onvermijdelijk “de man met de hamer”. Evert Hoolwerf moest na een val met gebroken ribben de strijd staken een hard einde van een indrukwekkende carrière terwijl jong talent zoals Demi Meinten liet zien dat de toekomst er ook is. Schaatsen blijft karakter vormen. Dat zie je daar, elk jaar weer.

Over toekomst gesproken: die werd deze week ook zichtbaar in onze scholen. Ralph Hoekstra van het Corlaer College werd uitgeroepen tot beste jonge ondernemer van Nijkerk met zijn eigen smoothiebar. Vmbo-leerlingen die leren ondernemen door het gewoon te dóén. Proeven, rekenen, presenteren, falen en winnen. Even verderop bij Aeres VMBO gingen leerlingen in gesprek met professionals tijdens een beroepenspeeddate. Vijf minuten per gesprek, twaalf beroepen op een avond. Je zag leerlingen groeien terwijl ze ontdekten dat de wereld groter is dan ze dachten. Leefbaarheid zit soms ook in kleine dingen. Hondenpoep, bijvoorbeeld. Leerlingen van het Corlaer College dachten mee over hoe je mensen kunt motiveren om op te ruimen. QR-codes, schepjes, zelfs “poopie-points”. Het klinkt speels, maar het raakt aan iets belangrijks: gedrag verander je niet met boetes alleen, maar met slimme, positieve prikkels.

Aan de andere kant van het spectrum staan zorgen over geluid en overlast. In Hoevelaken blijft het dossier rond de A1/A28 knagen, zeker nu het Rijksproject stilligt. En aan de Domstraat schrokken bewoners van een plotselinge kaalslag langs de A28. Minder groen, meer zicht op asfalt, meer zorgen over fijnstof. Begrip is er, antwoorden nog niet altijd. Er was ook goed nieuws: het definitieve ontwerp van Het Nieuwe Sint Jozef is klaar. Een plek waar wonen, zorg, onderwijs en ontmoeten samenkomen. 162 woningen, een basisschool, kinderopvang, buurtkamers. Een huiskamer voor de buurt, letterlijk. Als alles meezit, oplevering in 2029. Zulke projecten laten zien hoe het óók kan: samen, integraal, met oog voor alle leeftijden.

Tegelijkertijd kwam er rauw nieuws: het faillissement van Bronswerk Heat Transfer. Een bedrijf dat decennialang een begrip was in Nijkerk, wereldwijd actief, nu getroffen door crises, voorzichtigheid in de markt en oude belastingschulden. Vijftig werknemers die opnieuw moeten beginnen. Wie dat ooit zelf heeft meegemaakt, weet hoe hard dat binnenkomt. Ik wens jullie heel veel sterkte bij het vinden van een nieuwe baan.

Tot slot nog iets wat misschien klein lijkt, maar groot voelt: de zwerfafvalbrigade. Steeds meer vrijwilligers, hulp van de Rotary, bewoners van “Wonen bij Jaap”, materiaal bij het azc. Samen de stad schoonhouden. Geen groot beleid, geen dikke rapporten, maar gewoon doen. Dat is misschien wel de rode draad van deze week. Nijkerk is geen perfecte gemeente. Maar het is wel een gemeente waar mensen meedoen, meedenken en soms ook mopperen omdat ze geven om hun omgeving. En eerlijk is eerlijk: dat is een mooie basis om op verder te bouwen. Tot volgende week.

Aalt.