Het was weer een week waarin het woord ‘verbinding’ in Nijkerk vaker voorbijkwam dan de trein richting Amersfoort. En dat wil wat zeggen. In het Welkom Huis ging het nieuwe initiatief Inclusief Nijkerk van start. Een mooie bijeenkomst, vlak bij het al meerdere keren bekladde regenboogpad. COC-voorzitter Ricardo Copier overwoog nog een protestactie, maar koos uiteindelijk voor verbinding. Een verstandig besluit. Want met elkaar praten brengt ons doorgaans verder dan tegenover elkaar staan. Al blijkt dat verbinden in Nijkerk soms nog een hele kunst.

Neem de gesprekstafel van Discriminatie.nl in de bibliotheek. De media hadden zich keurig vooraf aangemeld, maar kregen te horen dat journalisten niet welkom waren. Prima, dacht ik. Hun bijeenkomst, hun regels. Tot mijn verbazing verscheen er vervolgens tóch een verslag op een online Nijkerks nieuwskanaal. De betreffende journalist had zich namelijk als gewone burger aangemeld en tijdens de avond afgestemd wat gepubliceerd mocht worden. Kijk, dat is nog eens inclusief! De ene journalist mag niet naar binnen, de andere kennelijk wel. Bij de plaatselijke ondernemersclub kennen we dat selectieve toelatingsbeleid inmiddels ook, maar dat juist een organisatie die discriminatie bestrijdt zich hiervoor leent, vind ik de blunder van de eeuw. Misschien wordt het tijd voor een nieuwe gesprekstafel. Thema: ‘Iedereen gelijk behandelen, hoe moeilijk kan het zijn?’ Ik meld me alvast aan. Als burger uiteraard.

Gelukkig waren er ook mensen die verbinding wél begrepen. In Nijkerkerveen werden de Meester Duitsstraat en Meester Witzelstraat onthuld. Twee schooldirecteuren die ondanks een kerkscheuring uitstekend met elkaar konden opschieten. Hun scholen gingen uiteindelijk zelfs samen verder als De Horizon. Kijk, daar kunnen we tegenwoordig nog wat van leren. Geen ingewikkelde beleidsnota’s, gewoon respect voor elkaar. In Hoevelaken loopt Thijs Nagel honderd kilometer voor Stichting Kinderhulp. Twaalf rondjes van ruim acht kilometer om kinderen in armoede kansen te bieden. Zijn doel van 2.000 euro is bijna bereikt, maar meer mag natuurlijk altijd. Terwijl sommigen in Nijkerk vooral bezig zijn met wie ergens naar binnen mag, loopt Thijs zich letterlijk de benen uit het lijf voor anderen. Een prestatie waarvoor ik diep respect heb.

Ondertussen werd ons stationsgebouw feestelijk heropend. Met dansgroep LDC, burgemeester Tinet de Jonge, prachtige mozaïeken en een gerestaureerde stationsklok. Alleen de definitieve stroomvoorziening laat door netcongestie nog op zich wachten. Typisch Nederlands: een station dat klaar is voor de toekomst, zolang iemand de stekker er maar in krijgt. En die toekomst belooft wat. Meer treinen op de Veluwelijn, langere perrons en mogelijk tunnels bij het station en de Wallerstraat. Straks kunnen we misschien eindelijk het spoor oversteken zonder eerst drie treinen en een halve lunchpauze af te wachten. Ook bij Groot Corlaer gloort hoop. Een grondwal met geluidsscherm moet het lawaai van de A28 verminderen. Op de begane grond enkele decibellen winst, boven iets minder. Misschien moeten bewoners voortaan beneden gaan slapen. Aan de Torenstraat 31 is het juist opvallend stil geworden. De projectontwikkelaar heeft zijn plannen opgegeven en het perceel te koop gezet. Na jaren praten over appartementen, parkeerdruk en alternatieven is de belangrijkste ontwikkeling dat er voorlopig niets ontwikkeld wordt.

Op het Wheemplein is parkeren intussen opnieuw gratis. Niet vanwege een genereus gebaar van de supermarkt, maar omdat de slagboom weer eens een aanvaring met een automobilist heeft verloren. Misschien moeten we daar ook maar een grondwal neerleggen. Die kan tenminste tegen een stootje. Tot slot stelden Dyana Bezembinder en Pam van de Weijer terecht vragen over de wachttijden bij Veilig Thuis. Want achter iedere melding zit een mens die hulp nodig heeft. En veiligheid mag nooit afhankelijk zijn van de lengte van een wachtlijst. Zo draaide deze week om verbinding, veiligheid en gelijke kansen. Van twee schoolmeesters die elkaar respecteerden tot een hardloper die zich inzet voor kinderen. En van een prachtig vernieuwd station tot een gesprekstafel waar niet iedere journalist welkom bleek. Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze week: verbinding begint niet bij mooie woorden, maar bij hoe je mensen behandelt.

En voor mijn volgende bezoek aan een bijeenkomst van Discriminatie.nl weet ik het inmiddels: mijn perskaart laat ik thuis. Ik kom gewoon als burger. Misschien mag ik dan wél naar binnen. Tot volgende week maar weer.

Aalt.