Soms zit een week zo vol dat je hem bijna twee keer moet vertellen om alles recht te doen. De afgelopen dagen in Nijkerk en Nijkerkerveen waren er zo. Van rennende massa’s door de binnenstad tot brullende motoren op het weiland en ondertussen een dorp dat zich ineens afvraagt: waar doen we straks eigenlijk onze boodschappen?

Laten we daar beginnen. Nijkerkerveen zonder supermarkt is geen theoretisch probleem meer, maar dagelijkse realiteit. Even snel iets halen zit er niet meer in. Voor veel inwoners betekent het plannen, omrijden en afhankelijk zijn van anderen. En juist daarom is de discussie over een nieuwe supermarkt geen politiek spelletje, maar pure noodzaak. Er wordt achter de schermen hard gewerkt. De gemeente is in gesprek, er ligt een vergunningaanvraag en de druk vanuit het dorp is voelbaar. Wethouder Esther Heutink verwoordde het deze week treffend: nog geen witte rook, maar wel beweging. En misschien is dat precies wat nodig is: Geen loze beloftes, maar stappen vooruit.

Terwijl die onzekerheid boven het dorp hangt, gebeurde er tegelijkertijd iets heel anders. Iets dat bijna symbool staat voor hoe sterk een gemeenschap kan zijn. Neem de afsluitende ruilmiddag van de voetbalplaatjes bij Albert Heijn in Nijkerk. Honderden mensen die samenkomen, fanatiek op zoek naar dat ene ontbrekende plaatje. Het lijkt klein, maar het zegt alles: dit is verbinding in zijn puurste vorm. Diezelfde energie zag je ook terug bij de City Trail. Dwars door gebouwen, over trappen en langs plekken waar je normaal niet eens bij stilstaat. Het was uitverkocht, bruisend en vooral anders dan anders. Hardlopen met een glimlach, dat is misschien wel de beste omschrijving. En dan de Halve van Nijkerk. Bijna 3.000 deelnemers, van kinderen tot doorgewinterde lopers. Wat opvalt, is dat het allang niet meer alleen om tijden gaat. De 40 van WPE gaf het evenement een extra laag: lopen met een reden. Dat maakt indruk, op deelnemers én toeschouwers.

Alsof dat nog niet genoeg was, sloot Trekkertrek Nijkerkerveen de week af zoals alleen Nijkerkerveen dat kan. Met kabaal, kracht en vooral veel gezelligheid. Honderden trekkers, volle velden en een sfeer die je niet kunt uitleggen als je er niet bent geweest. Dit is geen evenement, dit is een beleving. En ergens tussendoor was daar nog Boaz. Vier jaar, een grote glimlach en één wens: vuilnisman worden. Terwijl de rest van de wereld bezig is met grote plannen en ingewikkelde dossiers, laat hij zien hoe simpel geluk soms kan zijn. Misschien zit daar wel de kern van deze week. Tussen alle drukte, evenementen en discussies door draait het uiteindelijk om iets heel basaals: samen leven. Elkaar tegenkomen, helpen en verhalen delen. Of dat nu bij de finish van een hardloopwedstrijd is, langs de baan bij Trekkertrek of hopelijk snel weer… gewoon in de supermarkt in het dorp. Tot volgende week.

Aalt.