Wat kan er veel gebeuren in één week. Soms hoef je als verslaggever eigenlijk alleen maar goed om je heen te kijken om te zien hoe bijzonder een gewone Nijkerkse week kan zijn. Er gingen deuren open, er werden lintjes doorgeknipt, successen gevierd, waarschuwingen uitgedeeld en plannen uitgevoerd. En ergens tussen al dat nieuws kwam maandag dat ene bericht dat de rest van de week toch een beetje in een ander licht zette: Bianca uit Nijkerk was overleden. Slechts 39 jaar oud.

Maar eerst terug naar het begin van de week. Bij Nieuw Nijver aan de Nijverheidsstraat werd letterlijk een nieuwe deur geopend. Tot vlak voor de opening werd er nog geklust en geschilderd. Uiteindelijk werd het lint doorgeknipt door wethouder Marleen van den Nieuwendijk, een buurtbewoonster en een bewoner van het asielzoekerscentrum, die vooraf nog een Frans lied zong. Mooier kun je de bedoeling van zo’n plek nauwelijks samenvatten: mensen bij elkaar brengen die elkaar anders misschien nooit zouden ontmoeten. Dat verbinden kwam een paar dagen later opnieuw terug. Bijna vijftig nieuwe buddy’s zagen elkaar voor het eerst tijdens het matchingsdiner van Buddy to Buddy. De teller staat inmiddels op bijna 250 buddy’s. Rabobank Randmeren deed daar nog een cheque van 9.000 euro bovenop. Soms wordt er veel vergaderd over verbinding. Hier gebeurt het gewoon.

Ook elders was er reden voor een glimlach. Miniatuur-bulterriër Piggy sleepte in Maastricht weer de nodige prijzen binnen. In Hoevelaken opende HappyFood na bijna vijf jaar voorbereiding een prachtig nieuw pand. Hello You vierde het vijftienjarig bestaan met poffertjes, Franky Stardust en een volle dansvloer. En Nijkerk heeft sinds deze week zelfs een eigen officiële sjaal. Het eerste exemplaar ging naar cultuurverbinder Margreet Koele. Maar niet iedere deur ging open. Streams maakte bekend eind dit jaar te stoppen met de theaterprogrammering in de Breede Beek. Financieel is het niet langer haalbaar. Gelukkig blijft de locatie bestaan. Aan de andere kant krijgt Nijkerk binnenkort weer een bijzondere ontmoetingsplek bij. De Huiskamer aan de Oosterstraat opent vrijdag 9 oktober officieel de deuren. Een plek voor koffie, een luisterend oor, betaalbare kleding en ontmoeting. Soms zit iets waardevols juist in iets heel eenvoudigs.

Er was ook serieuzer nieuws. De Arkersluisweg is sinds 1 oktober dicht voor doorgaand gemotoriseerd verkeer. De politie trad op vanwege vuurwerkoverlast en de gemeente waarschuwde voor nepbrieven over een niet-bestaande subsidie voor thuisbatterijen. Een lening van ruim 2,15 miljoen euro aan Alliander wordt omgezet in aandelen en in Het Spaanse Leger wordt eindelijk gewerkt aan de langverwachte nieuwe speeltuin. Ondertussen verscheen ook het nieuwe boekje ‘Doet en Ontmoet’, boordevol activiteiten.

Allemaal nieuws. Belangrijk, leuk, vervelend of praktisch. Maar terwijl ik ermee bezig was, bleef dat andere bericht toch in mijn hoofd zitten. Bianca. Nog maar 39 jaar. Ze zou met vriendinnen gaan eten, maar kwam niet opdagen. Haar vriendinnen gingen op zoek en troffen haar aan. Ineens was een afspraak die een gezellige avond had moeten worden veranderd in iets onvoorstelbaars. Afgelopen woensdag was er gelegenheid om afscheid van haar te nemen in het uitvaartcentrum in Nijkerk. Buiten stond een lange rij. Mensen wachtten om de familie te condoleren en Bianca een laatste groet te brengen. Ik zag ongeloof en verdriet. Zoveel mensen, zoveel levens die blijkbaar door één persoon waren geraakt.

Juist deze week was er nog zo’n verhaal dat je stil maakt. Evelien, die in Hospice Nijkerk verblijft, had nog één grote wens: nog eenmaal luisteren naar haar favoriete organist Martin Mans. Dankzij WensAmbulance Gelderland werd ze naar de Kruiskerk gebracht. Daar speelde Mans speciaal voor haar, terwijl haar man, familie en vrienden om haar heen waren. Muziek, liefde en kostbare tijd.

Misschien raakten die twee verhalen mij deze week daarom wel extra. Bij Evelien werd alles in het werk gesteld om nog één bijzondere herinnering te maken. Bij Bianca was er die mogelijkheid plotseling niet meer. Geen waarschuwing, geen moment waarop je weet: dit is de laatste keer. Een etentje stond in de agenda, zoals we allemaal afspraken in onze agenda hebben staan. Tot morgen. Tot zaterdag. Tot volgende week. We zeggen het bijna gedachteloos. We plannen, werken, verbouwen, vergaderen en maken ons soms druk om zaken waarvan we een week later nauwelijks nog weten waarom. We openen gebouwen, leggen speeltuinen aan, kopen misschien een Nijkerkse sjaal en spreken af binnenkort écht weer eens samen koffie te drinken. En ondertussen gaan we ervan uit dat er altijd een binnenkort is. Die lange rij bij het uitvaartcentrum vertelde deze week iets anders. Daarom neem ik uit al het nieuws vooral dit mee: wacht niet te lang. Ga naar dat etentje. Drink die koffie. Bel die vriend of vriendin. Zeg tegen iemand dat je blij met hem of haar bent. Maak die wandeling, geniet van muziek, lach, dans en maak herinneringen. Want Bianca werd 39 jaar. Veel te jong. En soms is één naam in een week vol nieuws genoeg om je eraan te herinneren hoe kostbaar een gewone dag eigenlijk is. Tot volgende week.

Aalt.