Sommige weken lijken zichzelf te schrijven. Alsof Nijkerk en Nijkerkerveen in een paar dagen tijd alle ingrediënten aanreiken voor één groot verhaal over verandering, afscheid, trots en verbondenheid. De afgelopen week was zo’n week.
Voor veel Veenders sprong één bericht er met kop en schouders bovenuit. Na jaren van gesprekken, plannen en onzekerheid is de vergunning voor de Albert Heijn aan de Van Dijkhuizenstraat eindelijk verleend. Nijkerkerveen krijgt daarmee écht weer zicht op een supermarkt. Wie al langer in het dorp woont weet hoeveel emoties achter dat nieuws schuilgaan. Sinds het verdwijnen van de supermarkt is het een terugkerend onderwerp in gesprekken op straat, bij de voetbal en op verjaardagen. Niet alleen omdat boodschappen doen praktisch moet blijven, maar omdat een supermarkt veel meer is dan een plek waar je melk en brood haalt. Het is een voorziening die hoort bij een levendig dorp. Een plek van ontmoeting, gemak en zelfstandigheid.
Het traject liep lang. De eerste contacten tussen de Van den Tweelgroep en de gemeente dateren uit 2022. Daarna volgden jaren van plannen aanscherpen, rekenen, overleggen en zoeken naar een haalbare invulling. Discussies over parkeerplaatsen en winkeloppervlak zorgden voor vertraging, terwijl ondertussen de supermarktwereld veranderde. Toch bleef het doel overeind: een volwaardige voorziening neerzetten die past bij een groeiend Nijkerkerveen. Roy de Ridder van de Van den Tweelgroep noemde de vergunning “absoluut goed nieuws”. Zijn woorden zullen veel Veenders bekend voorkomen. Als hoofdsponsor bij Veensche Boys hoort hij telkens dezelfde vraag: wanneer gaat de winkel open? Een exacte datum is er nog niet. De plannen worden verder uitgewerkt en er moet nog een aannemer worden geselecteerd. Maar de belangrijkste stap is gezet. En misschien is dát wel waar het dorp zo lang op wachtte: niet alleen een gebouw, maar duidelijkheid en perspectief.
Ondertussen gebeurde er veel op de sportvelden. Veensche Boys presenteerde het nieuwe jubileumlogo voor het negentigjarig bestaan, ontworpen door Lizz de Bruin. Een mooi symbool voor een club die trots terugkijkt maar tegelijk vooruit wil. Tegelijkertijd nam de vereniging afscheid van jeugdvoorzitter Roelfke Buitink. Vijf jaar lang werkte zij aan professionalisering, structuur en plezier binnen de jeugdopleiding. Het partnerschap met FC Utrecht en het jeugdplan ‘De Nieuwe Blauwe Helden’ dragen zichtbaar haar handtekening. Ook bij Sparta Nijkerk vloeiden de emoties. Jesse Buitenhuis nam na elf seizoenen afscheid van de Ebbenhorst. Niet met stille trom, maar met een brok in de keel, luid applaus en uiteindelijk het clublied uit volle borst gezongen. Dat zijn momenten waarop je beseft dat voetbal veel meer is dan negentig minuten op zaterdag. Even verderop kreeg Tom van Donselaar bij Veensche Boys een minstens zo bijzonder afscheid. Familie en vrienden verrasten hem met een enorme tijdlijn vol herinneringen aan zijn clubleven.
En alsof dat nog niet genoeg was, schreef Sparta Nijkerk VR1 zaterdag opnieuw geschiedenis. Op het sportpark van OWIOS in Oldebroek wonnen de vrouwen de bekerfinale met 3-0 van SDC Putten VR1. De finale bleef voor rust doelpuntloos en SDC Putten liet zelfs een strafschop onbenut. Na rust nam Sparta het initiatief over. Een openingstreffer, gevolgd door een ongelukkige eigen goal van Putten en een derde doelpunt bezegelden de overwinning. Daarmee pakte Sparta Nijkerk VR1 naast het kampioenschap ook de beker: de dubbel. Trainster Andrea Nagel kon haar emoties na afloop nauwelijks onder woorden brengen. Ze sprak over een droom die uitkomt en noemde het een onbeschrijfelijk gevoel. Na een slopend seizoen is dit voor haar ploeg de ultieme beloning. Kampioen én bekerwinnaar. Mooier kun je een seizoen nauwelijks afsluiten.
Tussen al die warme verhalen zat ook een bericht dat ongemakkelijk stemde. Vanaf het spoorviaduct over de Callenbachstraat werd een steen op een passerende auto gegooid. De inzittenden kwamen met de schrik vrij, maar het besef dat dit veel ernstiger had kunnen aflopen blijft hangen. En soms kom je zelf ineens op een plek terecht waar je dat niet verwacht. Voor mij was dat deze week de studio van Radio 538, waar LEGO-bouwer William van Beek zijn nagebouwde radiostudio onthulde. Wat begon als een grap in de ochtendshow groeide uit tot een indrukwekkend bouwwerk vol details en handtekeningen van de radiomakers.
Ondertussen bouwen scholen verder aan de toekomst. Bij basisschool De Horizon verloopt de uitbreiding volgens planning. Directeur Jennifer Koorevaar sprak vol enthousiasme over nieuwe lokalen en extra ruimte voor begeleiding. Mooi om te horen hoe onderwijs midden in het Veense hart blijft meegroeien met het dorp. Ook de toekomst van het dorp krijgt letterlijk vorm. Heel bijzonder om nu in de media terug te zien dat de voormalige oliehandel van mijn familie aan de Nieuwe Kerkstraat verandert in Hof van Guliker. Waar ooit bedrijvigheid was met gasflessen en een autowasstraat, verrijst straks een groen woonhofje. Dat nieuws raakt mij persoonlijk. Mijn ouders verhuizen binnenkort naar hun nieuwe woning in Veenrijck, aan de Meester Witzelstraat. Ik hoop dat zij daar het plezier en de rust van dit mooie leven terug gaan vinden. Dat zou het mooiste cadeau ooit zijn.
En vandaag was daar weer die prachtige traditie die niet meer weg te denken is uit Nijkerk: de Veluwe Wandeltocht. Het hoogtepunt blijft ieder jaar opnieuw de laatste kilometers door de binnenstad. Muziekkorpsen voorop, wandelaars daarachter en rijen toeschouwers langs de kant die lopers behangen met snoep, bloemen en applaus. Vermoeide benen, trotse gezichten en een stad die even één grote erehaag vormt. Misschien is dát wel de rode draad van deze week. Dorpen veranderen voortdurend. Mensen nemen afscheid, plannen worden werkelijkheid en nieuwe hoofdstukken dienen zich aan. Maar tussen al die beweging blijft iets overeind: het gevoel van gemeenschap. Dat zie je langs de wandeltocht, op een voetbalveld en misschien straks ook weer gewoon tussen de schappen van een supermarkt in Nijkerkerveen.
Tot volgende week.
Aalt.