Normaal gesproken zit ik op zaterdagochtend met een kop koffie aan de eettafel, terwijl de vissen rustig hun rondjes zwemmen in het aquarium en ik terugblik op de afgelopen week. Deze keer is het anders. De column verschijnt niet in de ochtend, maar pas op zaterdagavond. Simpelweg omdat er zoveel gebeurde dat het zonde zou zijn om sommige gebeurtenissen niet mee te nemen. En eerlijk gezegd: sommige dagen verdienen het om eerst helemaal beleefd te worden voordat je erover schrijft.

De afgelopen week liet opnieuw zien hoeveel energie, betrokkenheid en talent er in onze gemeente aanwezig is. Neem Thomas Buitink. De oud-speler van Veensche Boys besloot op slechts 26-jarige leeftijd een punt achter zijn profcarrière te zetten. Een besluit dat hem zichtbaar zwaar viel. Achter het glanzende beeld van het betaald voetbal gaan soms verhalen schuil van teleurstellingen, onzekerheid en mentale druk. Buitink koos uiteindelijk voor zichzelf en zijn gezin. Een moedige keuze. Het mooie is dat zijn voetbalverhaal niet stopt. Vrijwel direct daarna werd bekend dat hij komend seizoen het shirt van Sparta Nijkerk aantrekt. Soms brengt een stap terug juist weer plezier en perspectief.

Over sportief succes gesproken: de 16-jarige Carlijn de Swart schreef geschiedenis door Nederlands kampioen roeien te worden. Als stuurvrouw leidde zij haar meidenacht naar goud tijdens het NK Groot. Een geweldige prestatie van een jonge Nijkerkse die laat zien hoeveel talent er in onze regio rondloopt.

Ook de toekomst van Nijkerk kreeg deze week letterlijk een gezicht. De tienjarige Bram Verkerk werd gekozen tot de eerste kinderburgemeester van onze gemeente. Een mooie ontwikkeling. Kinderen worden op deze manier betrokken bij hun woonplaats en leren al vroeg wat het betekent om verantwoordelijkheid te dragen. Wie weet kijken we over twintig jaar terug en blijkt dit de eerste stap te zijn geweest naar een politieke loopbaan.

Datzelfde gevoel van betrokkenheid zie je ook terug bij inwoners die hun leefomgeving willen verbeteren. Marjolein Bakker en Esmee Krijkamp zetten zich in voor een vernieuwd hondenlosloopveld bij De Flier. Hun plannen gaan veel verder dan een paar extra speeltoestellen voor honden. Ze willen een ontmoetingsplek creëren waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, waar iedereen welkom is en waar toegankelijkheid centraal staat. Zulke initiatieven maken een gemeenschap sterker. Ondertussen maken zo’n 175 kinderen zich op voor de zevende editie van de Zomerschool. Dankzij de inzet van leerkrachten, vrijwilligers en de Bibliotheek krijgen kinderen ook tijdens de vakantie de kans om zich verder te ontwikkelen. Misschien niet het meest spectaculaire nieuws van de week, maar wel van grote waarde voor de toekomst.

En dan was er natuurlijk de 39e editie van de Sportmarathon bij Watergoor. Ondanks de tropische temperaturen werd er een etmaal lang gesport, gestreden en vooral genoten. Tientallen teams deden mee aan allerlei sportonderdelen en gaven alles wat ze in zich hadden. Uiteindelijk ging Team De Onbenullen met de overwinning aan de haal, vóór Het Nijkerks Verbond en Djops. Maar misschien zat de echte winst wel in de sfeer. De saamhorigheid die het evenement al bijna veertig jaar kenmerkt was overal voelbaar. De afsluiting was minstens zo bijzonder. Na de prijsuitreiking stroomde het terrein vol met zo’n 300 voetballiefhebbers die gezamenlijk op een groot scherm naar Nederland tegen Zweden keken. Sport verbroedert, wordt vaak gezegd. Bij Watergoor werd dat opnieuw bewezen.

Maar als er één evenement was dat zaterdag de harten van mensen wist te raken, dan was het wel het Truckfestijn. Voor de 36e keer trok een stoet van 140 vrachtwagens door Nijkerk en Nijkerkerveen. Duizenden mensen stonden langs de route. Niet omdat ze toevallig voorbij kwamen, maar omdat ze bewust kwamen zwaaien naar de deelnemers. Kinderen, ouderen, complete gezinnen. Iedereen deed mee. Vrijwilliger Mariëlle van Winterswijk noemde het “de mooiste dag van het jaar”. Wie zaterdag de blije gezichten zag van deelnemers en chauffeurs, begrijpt precies wat ze bedoelde. Het Truckfestijn laat ieder jaar opnieuw zien dat een samenleving pas echt sterk is als iedereen mee mag doen.

Die verbondenheid zagen we deze week op meer plekken terug. Bij de Haringparty waar ruim 6.000 euro werd opgehaald voor het Odensehuis. Bij het benefietdiner van De Fontein waar meer dan 300 bezoekers samen ruim 22.000 euro bijeenbrachten voor een werkvakantie naar Roemenië. Bij de vrijwilligers die zwerfafval opruimen en daarvoor door de gemeente werden bedankt. En zelfs bij de inwoners van Hoevelaken die zich inzetten voor het behoud van het zicht op Huize Hoevelaken. Het zijn allemaal verschillende verhalen. Over sport, vrijwilligerswerk, cultuur, onderwijs en betrokkenheid. Maar uiteindelijk gaan ze allemaal over hetzelfde: mensen die iets doen voor een ander. Mensen die hun tijd, energie en talent inzetten om Nijkerk een stukje mooier te maken.

Terwijl ik deze column op zaterdagavond afrond, is het buiten langzaam afgekoeld na opnieuw een warme dag. Het was een week vol evenementen, ontmoetingen en bijzondere momenten. Een week waarin Nijkerk zichzelf weer van zijn mooiste kant liet zien. En als je dan alles zo op een rij zet, kun je maar één conclusie trekken: wat is het toch een voorrecht om al die verhalen in woord en beeld te mogen vastleggen. Tot volgende week.

Aalt.