Soms is er een week waarin alles samenkomt. Nieuws, warmte, teleurstelling, trots, afscheid en dankbaarheid. De afgelopen dagen stonden in onze gemeente volledig in het teken van de extreme hitte. Niet zomaar een paar zomerse dagen, maar temperaturen die complete agenda’s leegveegden. Binnen enkele uren verdwenen de Dorpsdag in Nijkerkerveen, De Bende van Niekark op het Plein, de Holker Zomerspelen, het Ouwe Jongens Krentenbrood-toernooi van Sparta Nijkerk en verschillende andere activiteiten van de kalender. Organisaties die maandenlang hadden toegewerkt naar een mooie dag, moesten met pijn in het hart besluiten de veiligheid van bezoekers, vrijwilligers en deelnemers voorop te zetten. Een moedige beslissing, maar wel eentje die bij velen als een mokerslag binnenkwam.

Van alle afgelastingen raakte die van de Dorpsdag in Nijkerkerveen mij misschien nog wel het meest. Niet alleen omdat het zo’n fantastisch feest is voor Nijkerkerveen, maar vooral omdat het voor Cisca van Drie haar allerlaatste grote evenement had moeten worden als exploitant van Dorpshuis ’t Veense Hart. Na precies vijf jaar de spil te zijn geweest van het dorpshuis wilde ze afscheid nemen zoals ze zelf het liefste doet: met een feest, omringd door dorpsgenoten. In plaats daarvan werd het een dag van afbreken, opruimen en het verwerken van een enorme teleurstelling.

Cisca was niet zomaar een uitbater. Zij was iemand die het dorpshuis al in haar hart had voordat ze er zelf achter de bar stond. Als raadslid hielp ze mee om ’t Veense Hart mogelijk te maken. Toen de exploitatie tijdens de coronaperiode onder druk kwam te staan, kon ze het niet aanzien dat het gebouw zijn functie zou verliezen. Ze stapte naar voren. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze vond dat het moest. Omdat een dorpshuis niet van stenen is, maar van mensen. Wie haar interview heeft gelezen, weet hoeveel liefde ze in haar werk heeft gestoken. Ze vertelde openhartig dat ze soms huilend onder de douche stond omdat het allemaal te veel werd. Ze kon geen nee zeggen, wilde iedereen helpen en vergat daarbij soms zichzelf. Toch bleef ze doorgaan, omdat ze wist hoe belangrijk een dorpshuis is voor een gemeenschap. Ze zei het zelf misschien wel het mooist: “Je bent in dienst van de bewoners. Het is hún dorpshuis.” Dat is precies waarom zoveel Veenders haar in het hart hebben gesloten.

Juist daarom deed de afgelasting van de Dorpsdag zo’n pijn. Er waren gratis watertappunten geregeld, extra schaduwplekken gemaakt, een grote vernevelaar geplaatst en zelfs watersproeiers voor de kinderen georganiseerd. Alles was voorbereid. Alles stond klaar. Alleen de bezoekers zouden nooit komen. Wat overbleef was afbreken in plaats van opbouwen. Aan de telefoon klonk Cisca aangeslagen. Er waren tranen gevloeid. Natuurlijk waren die tranen er. Als je vijf jaar lang met hart en ziel een dorpshuis runt en maanden toeleeft naar je laatste Dorpsdag, dan mag dat verdriet er zijn. Maar zelfs in haar teleurstelling bleef haar nuchterheid overeind. Doorgaan was geen optie. Als er iets met bezoekers zou gebeuren, zou niemand zichzelf dat ooit vergeven.

Niet alleen in Nijkerkerveen werd een moeilijke beslissing genomen. Ook de organisatie van De Bende van Niekark zag zich genoodzaakt het populaire festival op het Plein af te gelasten. Maanden van voorbereiding verdwenen in één besluit. Bij Sparta Nijkerk ging het traditionele Ouwe Jongens Krentenbrood-toernooi niet door en moesten ook de barbecue en feestavond worden geschrapt. De Holker Zomerspelen werden eveneens afgelast omdat sporten in temperaturen boven de 35 graden simpelweg onverantwoord was. Burgemeester Tinet de Jonge verwoordde het treffend: achter ieder evenement zitten maanden voorbereiding en vrijwilligers die met hart en ziel werken aan iets moois voor hun dorp of vereniging. Juist daarom verdienen alle organisaties respect. Afgelasten is misschien wel de moeilijkste beslissing die je als organisator kunt nemen.

Toch liet deze week ook zien hoe veerkrachtig onze samenleving is. Bij Sparta kregen de tientallen meters krentenbrood alsnog een prachtige bestemming. Ze verdwenen niet in de afvalbak, maar werden geschonken aan de bewoners van Sint Jozef. Een klein gebaar dat ineens een groot gebaar werd. Ook waren er gelukkig evenementen die zich aanpasten aan de omstandigheden. De NijSoCo speelde dankzij vernevelaars, emmers water en een geïmproviseerde toegangsweg gewoon door. Jongerencentrum Chill Out en Blits Hoevelaken zorgden met een gratis schuimparty voor verkoeling voor tientallen kinderen en ouders. En 32 wielrenners van de TWR-toertocht vertrokken al vroeg in de ochtend en waren nog vóór de ergste hitte terug van hun honderd kilometer over de Utrechtse Heuvelrug.

Ondertussen ging het gewone nieuws ook door. In Hoevelaken nadert de bouw van het nieuwe HappyFood de voltooiing en krijgt het dorpscentrum steeds meer een nieuw gezicht. Bij Dorcas Nijkerk werd afscheid genomen van Els de Haan, die elf jaar lang met liefde de kinderkledingafdeling verzorgde. Harry Koelewijn wordt later nog gehuldigd zodra zijn gezondheid dat toelaat. En Nijkerk kreeg met de tienjarige Bram Verkerk een enthousiaste eerste kinderburgemeester, die nu al plannen heeft voor uitdagendere speeltuinen en meer beweging voor de jeugd.

Maar hoe mooi al dat nieuws ook is, mijn gedachten blijven toch teruggaan naar Nijkerkerveen. Naar een dorpsplein dat zaterdag vol had moeten staan. Naar vrijwilligers die moesten afbreken wat ze met zoveel liefde hadden opgebouwd. Naar een afscheid dat geen afscheid mocht worden. Cisca van Drie had zich haar laatste werkdag ongetwijfeld heel anders voorgesteld. Geen lege tenten, geen afgelaste muziek en geen verdrietige vrijwilligers, maar een bruisend dorp en een laatste dag waarop ze kon doen wat ze vijf jaar lang met zoveel liefde heeft gedaan: mensen samenbrengen. Dat feest kwam er niet. Maar misschien zegt juist dat alles over haar. Want ondanks haar eigen teleurstelling dacht ze vooral aan de veiligheid van anderen. Dat typeert haar. En daarom verdient ze misschien wel het mooiste compliment dat een dorp iemand kan geven.

Dankjewel Cisca. Voor vijf jaar gastvrijheid. Voor je inzet, je eerlijkheid, je warmte en je enorme betrokkenheid. Je hebt van ’t Veense Hart veel meer gemaakt dan een gebouw. Je hebt het een thuis gegeven. En dat neemt niemand je meer af.