Ik vind het oprecht verschrikkelijk dat de papiercontainer op het pleintje bij de Eben-Haëzerkerk moet verdwijnen. Niet omdat een oplossing zoeken verkeerd is, maar omdat hier opnieuw blijkt dat structureel geklaag zwaarder weegt dan jarenlange inzet van vrijwilligers. Muziekvereniging Concordia verliest hiermee inkomsten. Inkomsten die niet verdwijnen in winst of luxe, maar die direct terugvloeien naar muzieklessen, instrumenten en het verenigingsleven in Nijkerkerveen.

Al jarenlang beheert Concordia die oud-papiercontainer. Niet vrijblijvend, niet achteloos, maar met dagelijkse inzet om het pleintje zo netjes mogelijk te houden. Vrijwilligers die naast werk, gezin en repetities ook nog eens zwerfpapier opruimen. En ja, ondanks die inzet waait er soms papier weg. Dat is vervelend. Maar is dat werkelijk reden om een vereniging financieel te raken?

Het stoort me dat de reflex zo snel is: weg ermee. Alsof de container het probleem is, en niet ons gedrag. Alsof het normaal is om dozen naast een container te zetten, of papier los achter te laten, en vervolgens te wijzen naar de vrijwilligers als het rommelig oogt. Dat is de wereld op z’n kop.

In overleg met de gemeente is nu besloten de container per 1 februari te verwijderen. Begrijpelijk, wordt gezegd, omdat de overlast te groot zou zijn. Maar wat hier feitelijk gebeurt, is dat een betrokken vereniging moet wijken voor een kleine groep klagers. En dat doet pijn. Want Concordia levert iets op voor het dorp, terwijl het geklaag vooral iets kost.

Dat patroon zie je ook terug bij de parkeerdruk op zondagochtend rond de kerk. Ik herinner me een dienst waarbij ik na afloop even op Facebook keek. Een omwonende klaagde daar openlijk dat een werkbus op een openbare parkeerplaats werd geblokkeerd door kerkbezoekers. Op zich vervelend — totdat bleek dat deze persoon óók over een eigen oprit beschikt. Dan vraag je je af: gaat dit nog over bereikbaarheid, of vooral over het gevoel dat anderen er niet mogen zijn?

Een dorp is geen woonwijk waar iedereen onzichtbaar langs elkaar heen leeft. Een dorp leeft, ademt en schuurt soms. Dat betekent volle straten bij een kerkdienst, jeugd bij een vereniging, en ja, ook een papiercontainer die inkomsten oplevert voor een muziekvereniging. Wie dat allemaal als overlast ziet, mist misschien het grotere plaatje.

Wat mij vooral steekt, is dat Concordia ondanks alles begrip toont. De vereniging erkent de ervaren overlast, verontschuldigt zich zelfs, en blijft zich inzetten om het milieupleintje netjes te houden — ook nu de container weg is. Meer redelijkheid kun je nauwelijks vragen. Maar begrip lijkt in deze discussie een eenrichtingsverkeer.

Misschien moeten we ons afvragen wat we belangrijker vinden in Nijkerkerveen: een strak aangeharkt pleintje zonder papiercontainer, of verenigingen die kunnen blijven bestaan dankzij de inzet van vrijwilligers. Want als betrokkenheid steeds opnieuw moet wijken voor geklaag, blijft er uiteindelijk weinig over om trots op te zijn.

En dat zou pas echt zonde zijn.