Jos Bouw: ‘hè trainer, ben ik zo langzamerhand niet aan een wissel toe?’NIJKERKERVEEN – Melrik Beukers had voor de afscheidswedstrijd van Jos Bouw speciaal blauw-witte Spakenburg shirts, broekjes en kousen geregeld. Maar……waren dit niet op het lichaam gebakken thermoshirts? Shirts van een D-pupillenteam wellicht? Of……was de tijdgeest in enkele gevallen pijnlijk zichtbaar in de pasvorm versus het ietwat uitgedijde lichaam van spelers die Jos Bouw voor deze speciale wedstrijd had uitgenodigd? De waarheid zal ergens in het midden liggen maar feit is en blijft dat in een afscheidswedstrijd de beginnende aftakeling van het menselijk lichaam zich openbaart. Spelers die ooit als gazellen in de voetbalweiden dartelden ervaren het strammer worden van lijf en leden, merken dat de coördinatie niet meer je van het het is en kijken reeds na tien minuten met een meelijwekkende en amechtige blik naar de voor deze gelegenheid uitgenodigde trainers op de bank: “ben ik zo langzamerhand nog niet aan een wissel toe?”.
Is het werkelijk zo erg?
Nee, natuurlijk niet.
Door Harry Hamstra
De brille en klasse druipt er zo af en toe nog af bij spelers als Ruud van de Geest (dit keer een mislukte poort, maar hij probeerde het toch maar), Seger Oudshoorn, Mustafa Aksit, Appie van Nijhuis (prachtige goal) en Melrik Beukers. En laat ik Veenders Arjen Ruitenbeek, Bart van Tiggelen en Kees van Domselaar niet vergeten. En wat te denken van de nog katachtige reflexen van Jaap de Feijter? Nee, er viel in twee keer vijfentwintig minuten genoeg te genieten, voor wie het zien wou. Jos Bouw hield het netjes deze avond. Het leek alsof hij al zijn op een voetbalveld begane ‘zonden’ van bikkelen, uitdelen, schelden en schaven tijdens deze wedstrijd voor het nageslacht wilde uitwissen. Maar daar heb je wel wat meer wedstrijden voor nodig, sterker, dat gaat niet meer lukken. De indruk die Jos Bouw gedurende zijn voetbalcarrière, die langs Veensche Boys, Sparta Nijkerk en Spakenburg voerde, op het publiek heeft achtergelaten is een eeuwige en historische Veensche kwaliteitsafdruk: het ’type Jos Bouw’, een met uitsterven bedreigde soort voetballer, compromisloos, genadeloos, rücksichtlos, gedreven, bikkelhard, niet te beroerd om uit te delen maar ook in staat te incasseren en…..scorend vermogen. Maar vooral ook een absolute uitblinker in de beleving van ‘de derde helft’, een voornaam deel van de wedstrijd die door de huidige generatie voetballers nog wel eens wordt vergeten. Die zitten dan al in hun auto, achter hun iPhone, op weg naar het vrouwtje…..
Jos Bouw niet. Samen met zijn getrouwen bij de clubs waar hij speelde koesterde hij ‘de derde helft’, en soms zelfs ‘de vierde helft’ als dierbaar kleinood dat misschien nog wel belangrijker was dan de wedstrijd zelf. Kortom, eigenlijk kunnen we Jos een ‘complete voetballer’ noemen, eentje die alle aspecten van het spelletje leuk vond en waardeerde. Trainingsbeest, voetbaldier, party-animal……
Het werd een afscheid in stijl. Samen met Melrik Beukers verprutste Jos in de regen een helaas niet ingestudeerde penalty…..
Het bleef na de wedstrijd nog lang onrustig in de kantine van Veensche Boys, de laatste officiële ‘derde helft’ maar zeker niet het laatste gezellige moment van Jos met maten rond een kratje Heerlijk Helder Harry Hamstra, pardon, Heineken…….
Foto: Kees van den Heuvel.