De 54-jarige Monique staat op het punt om samen met haar man en 19-jarige dochter te verhuizen naar Nijkerkerveen. “In september verhuizen wij naar Nijkerkerveen. We wonen nu nog in Vathorst,” vertelt Monique wanneer haar wordt gevraagd naar haar verhuisplannen. “De contacten die wij de afgelopen tijd al hebben gelegd in ons nieuwe dorp voelen erg goed.” Toch wordt deze nieuwe stap overschaduwd door de recente berichten over de mogelijke komst van een groot asielzoekerscentrum (AZC), op slechts enkele minuten fietsen van hun nieuwe droomhuis. “Het is verschrikkelijk.” Monique hoorde voor het eerst over de plannen via sociale media. Het nieuws kwam als een schok. “Ik ben er absoluut niet blij mee. ’t Veen is te klein voor zo’n grote groep asielzoekers. En ja, deze mensen moeten een plek krijgen, maar op dit moment is het dweilen met de kraan open. Het zou in mijn ogen helpen als de kraan tijdelijk wordt dichtgedraaid en er eerst besluiten worden genomen over de reeds geregistreerde asielzoekers.”

Ter Apel

De zorgen van Monique zijn vooral gericht op de veiligheid in de buurt. “Ter Apel-achtige taferelen, dát is waar ik bang voor ben. Kan onze dochter straks bijvoorbeeld nog veilig over straat? Kunnen wij hier überhaupt nog veilig wonen?” Ze wijst op het gebrek aan capaciteit bij de politie en handhaving, een probleem dat ze ook in Amersfoort heeft ervaren. “Ik ga ervan uit dat ook Nijkerk geen overschot heeft aan politie en/of BOA’s.”

Wat Monique vooral teleurstelt, is de manier waarop de gemeente Nijkerk tot nu toe met de situatie omgaat. Ze voelt zich in de steek gelaten door de lokale politiek. En dat is niet voor het eerst. “Door de enquête uit te sturen en daarin drie ‘mogelijke locaties’ te noemen, zijn inwoners op ideeën gebracht. Nijkerk is veruit de grootste woonkern binnen de gemeente en deze inwoners zullen waarschijnlijk massaal hebben aangegeven dat de genoemde locatie in Nijkerkerveen een uitstekende locatie is. Het is een politiek spel.”

Aangetast vertrouwen

Ondanks haar teleurstelling blijft Monique actief betrokken. “Ik probeer zoveel mogelijk aan te haken bij de bijeenkomsten van de actiegroep en aansluiting te zoeken met dorpsgenoten.” Ze wil niet passief toekijken hoe haar nieuwe woonplaats verandert door beslissingen die in haar ogen ondoordacht zijn genomen.

Monique hoopt dan ook dat de gemeente tot inkeer komt en inziet dat Nijkerkerveen niet geschikt is voor de opvang van een dergelijk grote groep asielzoekers. “Als er iets gebeurt met een inwoner uit de gemeente Nijkerk, veroorzaakt door een asielzoeker of statushouder, dan houd ik de gemeente hiervoor mede verantwoordelijk,” waarschuwt ze.

Moniques ervaringen in Amersfoort, waar ze zich jarenlang actief bezighield met politieke kwesties, hebben haar vertrouwen in de lokale politiek aangetast. “Ik heb in Amersfoort van dichtbij meegemaakt hoe dit soort trajecten lopen. Mijn ervaring in Amersfoort heeft me geleerd dat veel van deze participatietrajecten slechts een schijnvertoning zijn. De input van inwoners wordt meestal niet écht meegenomen. En als er wel iets mee gedaan wordt, is dat vaak alleen omdat het past bij de koers die de gemeente zélf al heeft uitgezet.”

De manier waarop het traject tot nu toe in Nijkerk verloopt stemt Monique dan ook somber, maar ze geeft de hoop niet op. “Ik probeer toch zolang mogelijk hoop te houden op een goede afloop in deze hele kwestie. Misschien wel tegen beter weten in, maar voor mijn gevoel kan ik niet anders.”