Vandaag zat ik na een hele lange tijd weer eens langs de lijn bij Veensche Boys in Nijkerkerveen. Niet lang, want de volgende media-opdracht wachtte alweer. Door de drukte ontbreekt het me de laatste tijd simpelweg aan tijd om hier vaker te zijn, maar juist daarom was het zo mooi om er vandaag weer even te staan.
Twintig minuten kreeg ik om het eerste elftal te fotograferen. Niet veel, maar genoeg om weer even dat vertrouwde gevoel te krijgen. Voor mij begon de sportfotografie hier, bij Veensche Boys, in 2011. Met een camera in mijn handen, nog zoekend naar het juiste moment, maar vooral met enorm veel plezier. Langs de lijn voelde het meteen weer bekend. De bal die over het veld gaat, de stemmen vanaf de kant en het typische zaterdaggevoel van het amateurvoetbal. Als sportfotograaf zit je voor de boarding, dicht op het veld, precies op de plek waar je het spel én de emotie het beste kunt vangen.
De wedstrijd tegen VRC eindigde uiteindelijk in 1-1. Een uitslag waar na afloop vast nog over werd nagepraat. Voor mij zat de waarde vandaag ergens anders. In die twintig minuten langs de lijn. Even terug op de plek waar het ooit begon en stiekem gewoon weer even genieten van het fotograferen bij Veensche Boys.
