Burgemeester Tinet de Jonge heeft dinsdagavond 6 januari tijdens de nieuwjaarstoespraak teruggekeken naar 2025, maar ook een blik in de toekomst geworpen. De tekst is als volgt

Wat fijn om hier vanavond samen te zijn. Om elkaar in de ogen te kijken, een hand te geven, en misschien glimlachend terug te denken aan en verhalen te delen over de vakantie die achter ons ligt. En natuurlijk wensen we elkaar al het goede toe voor 2026.

Vorig jaar sprak ik hier met u de wens uit om als Nijkerk een ‘thuisgemeente’ te zijn. Niet slechts de muren van een huis maar de warmte en het plezier van een thuis bieden aan iedereen die wel een beetje ‘thuis’ kan gebruiken.

Dit jaar mag ik met u delen wat ik het afgelopen jaar heb mogen zien van dat ‘thuis.’ Op mijn kennismaking met de gemeente trof ik keer op keer bijzondere initiatieven, bedrijven die verder kijken dan hun eigen portemonnee, verenigingen die meer aanbieden dan alleen de mogelijkheid tot sporten.

Soms voelt het heden als een beklemmende tijd. Er komt van alles op ons af: veranderingen in technologie, klimaat, economie. Daarnaast lopen we het risico dat ieder moment van ‘niets doen’ opgeslokt wordt door een beeldscherm.

Dat kan verlammend voelen. Maar er is goed nieuws. We zijn er zelf bij. We kunnen zelf keuzes maken. En juist nu krijgen al die initiatieven van ‘thuismakers’ in de Gemeente Nijkerk extra glans.

Ik wil u graag meenemen op een klein deel van de reis die ik het afgelopen jaar mocht maken door de gemeente. Ik begin in Nijkerkerveen. Buurtvereniging Holkerveen floreert. Iedere inwoner van het gehucht wordt verwelkomd met een bos bloemen en is welkom op de gezellige avonden (en stiekem ook mensen die er net buiten wonen. Vrijwilligers organiseren keer op keer bijeenkomsten voor iedereen. Buurtverenigingen zoals Holkerveen, Holk, de Goede Woning, Appel brengen mensen samen voor meer dan een biertje en een bitterbal. En als we dan toch in Nijkerkerveen zijn wil ik graag Chantal nog even op een podium zetten. Chantal is zeer ernstig ziek maar ze vertikt het om haar ziekte te maken tot wat dat haar definieert. Ze heeft besloten om haar situatie om te zetten in iets wat bijdraagt aan de samenleving van morgen. Een morgen die ze zelf misschien niet meer mee mag maken. Ze verkoopt prachtige armbandjes en een groot deel van de opbrengst hiervan gaat naar het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis voor kankeronderzoek. In totaal heeft ze meer dan 70.000 euro opgehaald. Ongelooflijk. Wat een powerhouse. Als ik het Veen verlaat om naar Nijkerk te rijden wil ik graag afsluiten met een klapper. Want wat een geweldig volksfeest heeft het Carbidteam georganiseerd. Duizenden mensen die op oudejaarsdag aansluiten bij een vriendenfeest.

Het afgelopen jaar heb ik vaak als trotse burgemeester mogen zeggen: Nijkerk heeft alles. Als je hulp nodig hebt, durf dan te zoeken en te vragen, dan is er altijd ergens een deur die open gaat. In Nijkerk zag ik bijvoorbeeld de wandelclub is bij NSC waar je met zorgen en kleine stapjes terecht kunt, buurthuizen als De Refter of het Paashuis zijn er voor een lunch. Avondeten bij Arkemheen (of bij een lieve buurvrouw). De nadruk ligt steeds weer op samen. En dat samen wordt dan vaak ondersteund door betrokken Nijkerkse ondernemers die met liefde hun portemonnee trekken of de drijvende kracht zijn achter een initiatief waarmee geld opgehaald wordt. De ondernemers in de winkelgebieden houden de centra gezellig en het hart kloppend. Ik roep ook de landelijke ketens die gehuisvest zijn in onze gemeente op om bij te dragen aan het thuisgevoel. Klanten zijn meer dan hun portemonnee en een winkelcentrum is meer dan stenen.

Geweldige evenementen zijn kenmerkend voor het kloppend hart van de vrijwilligers in Nijkerk. Boerenmaandag, de Nijkerkse Feestweek, de open dag van de Brandweer de Sleepbootdagen en zo kan ik nog wel even doorgaan want de pleinen waren weekend aan weekend maand aan maand gevuld met evenementen. En op dit moment kunnen we schaatsend het jaar uit. Hoe fantastisch is dat. Bijna 10000 keer worden de schaatsen aangetrokken om te zwieren of te zagen over het ijs. Schaatsen hoort bij Nederland. Hoe mooi dat, ondanks dat de winter zich er niet altijd voor leent, kinderen toch de kans krijgen om de schaatsen onder te binden.

De schaatsen brengen mij naar Hoevelaken. Hoevelaken waar de dorpspark de Slag een geweldige pump trackbaan heeft gekregen. Waar het dorpshuis en een deel van het centrum een intensieve update krijgen. Maar waar ook steeds weer mensen opstaan als dat nodig is. Hartje Hoevelaken doet zijn naam eer. En ook Hulpdienst Hoevelaken verdient het om in het zonnetje gezet te worden. Deze vrijwilligers zijn inwoners van Hoevelaken en bieden hulp aan inwoners van Hoevelaken. Zij pakten in 2025 rond de 400 hulpverzoeken op. Uiteenlopend van het regelen van vervoer, dieren uitlaten, tuintjes bijhouden tot boodschappen doen. Wat mij bijzonder raakte was dat een concrete hulpvraag, regelmatig gevolgd werd door een abstract verlangen. Een inwoner vraagt concreet een ritje naar het ziekenhuis maar de echte waarde ontstaat na die tijd. Bij het thuisbrengen nog even een bakje koffie. Praten. Het verlangen om samen te zijn. Zowel voor de hulpvrager als voor de vrijwilliger die de hulp biedt ontstaat er een moment van ‘echt’ contact.

Ik weet dat er mensen in onze gemeente zijn die zich eenzaam voelen, ouderen, maar ook tieners, twintigers mensen met of zonder gezinnen, in onze gemeente zijn mensen die zich alleen voelen. Het bijzondere is, ze zijn niet ‘alleen’ in die emotie. En als er meer mensen zich ‘alleen’ voelen, dan lijkt de oplossing voor de hand liggen maar dan moeten we wel samen durven kijken. Welke ‘alleen’ kan uw, kan jouw gevoel van alleen zijn veranderen naar een gevoel van ‘samen.’

Er zijn teveel initiatieven om op te noemen. De gemeente Nijkerk IS een ‘thuisgemeente.’ Dat is prachtig maar het vraagt ook iets van mensen. Durf om je heen te kijken, verder te denken dan je eigen bubbel en durf om hulp te vragen.

Want ja de toekomst is, zoals altijd, onzeker. Maar wat we zelf in de toekomst brengen, daar hebben we wel invloed op. Zeker als het gaat om wat wij mens willen brengen in die toekomst.

Wat ook over de toekomst gaat, maar dan ik praktische zin, was de oproep voor het in huis halen van een ‘noodpakket.’ Dit werd soms wat vragend ontvangen. Gelijktijdig hebben we al op verschillende plaatsen gezien dat het slechts verstandig is om voorbereid te zijn op een stroomuitval of het niet volledig afhankelijk zijn van water uit de kraan. Je kunt je beperkt voorbereiden op moeilijk voorspelbare scenario’s maar je voorbereiden op voorziene scenario’s is gewoon gezond verstandig.

Tot slot begon ik mijn toespraak met de waarde van ‘elkaar in de ogen kijken’ en het opgeslokt worden door een beeldscherm.

Het beeldscherm dat je soms ongemerkt meetrekt jouw bubbel in. Dat met zijn algoritme precies weet waar je interesse ligt. Een beeldscherm dat je heel veel kan brengen. Maar ik wil vandaag afsluiten met een persoonlijke ervaring. Een aantal van u weet dat ik drie kinderen heb. 17, 14 en 12 jaar oud. Met mijn oudste twee deel ik de levende herinnering aan een belachelijk gelukkig babytijd. Ik zat met ze om de schommel, observeerde de eerste stapjes zoals alleen een ouder de eerste stapjes van haar kinderen briljant kan vinden. Ieder vrij moment zocht ik uitstapjes om te gaan doen. Bij de geboorte van de derde werd ik ernstig ziek en ik belandde in het ziekenhuis. Hier kreeg ik een smartphone in mijn handen. Voor het eerst. Wat een fijne afleiding van de witte laken. Eenmaal uit het ziekenhuis bleef het apparaat veel in mijn hand. In plaats van schommelen met een kind op schoot, duwde ik de schommel terwijl ik gedachteloos door facebook scrolde. In plaats van de tijd te nemen voor een spelletje, raffelde ik het haastig af om nog even de beste koopjes op marktplaats te scoren en in plaats van ieder moment besteden aan een uitstapje, werkte ik nog even de laatste mailtjes weg of keek ik een serie uit. Een serie waar ik me nu al niet meer van kan herinneren waar hij over ging. Maar dat schommelen met mijn oudste en het geluksgevoel dat ik daarbij had, dat kan ik me nog levendig herinneren.

Natuurlijk, de smartphone heeft veel gebracht. Kennis, ontwikkeling, meeleven met familie die verder weg woont. Maar, het kost ook veel. Dat geeft niet maar het is wel iets om ons van bewust te zijn. Het leven gaat snel en voor je het weet zijn de momenten in het leven waar je warm contact kunt hebben voorbij. Ik denk dat een wekelijkse Nijkerkse telefoonloze dag niet op veel steun in de gemeente kan rekenen maar misschien iets om richting 1 april voor te stellen. Wie weet wat de reacties zijn. Maar wellicht is zo’n telefoonloos uur, of een telefoonloze avond best een idee voor een Nijkerkse woonkamer. Want echt contact vraagt echte aandacht.

En daarom nogmaals hulde aan alle warme handen in onze gemeente. Handen en harten die de gemeente Nijkerk tot thuisgemeente maken. Maar ook hulde aan de handen van de hulpverleners die onze gemeente veilig houden. Hulde aan lokale media die aandacht geven aan warmte. Hulde aan de ondernemers die zich zo verbonden voelen bij onze gemeente. Ik wens u allen, voor u en de mensen die u dierbaar zijn een bijzonder warm jaar waarin u steeds weer momenten van samen zult ervaren.