Margreet Hendriks, oud-journalist van De Stad Nijkerk en het Hoevelakens Nieuwsblad is vrijdag 13 februari overleden na een onwelwording. Ze was voor de fusie van de gemeenten Hoevelaken en Nijkerk verantwoordelijk voor het Hoevelakens Nieuwsblad en nam na de fusie in 2000 het roer over van De Stad Nijkerk. Ze diende toen nog twee titels maar die zijn uiteindelijk in elkaar opgegaan. Enkele jaren later verhuisde Margreet van de Nijkerkse Hoogstraat naar Scherpenzeel. Zelfs toen ze al met pensioen was bleef zij als freelancer schrijven voor onder andere de Woudenberger en de Scherpenzeelse Krant. Haar laatste artikel schreef ze overigens twee dagen voor haar overlijden.
Oud collega Christine Schut schreef een in memoriam.
‘Hè, gezellig, zullen we een wijntje nemen, zullen we het doen?’ We zullen het niet meer horen. Margreet Hendriks is vrijdag overleden, op vrijdag de 13e nota bene. Dat had ze zelf waarschijnlijk bijzonder grappig gevonden. Margreet kwam in de aanloop naar de fusie met de gemeente Hoevelaken werken bij de redactie van Stad Nijkerk. Op dat moment hield ze al een tijdje kantoor op Singel 30 als redacteur van het Hoevelakens Nieuwsblad. Toen de functie vrij onverwachts vacant kwam, werd ze door toenmalig hoofdredacteur Jur van Ginkel gevraagd om Stad Nijkerk over te nemen. Margreet was een journalist van de oude stempel. Opgeleid in een totaal ander vakgebied (sociaal-maatschappelijk werk), met een scherpe pen, werkend op onzalige tijden, rokend en niet vies van een drankje op zijn tijd. Met een glas in de hand hoorde ze veel nieuws, waar ze vervolgens vaak wel weer iets mee kon doen.
Nadat ze in december 2013 met echtgenoot Jos, met wie ze 48 jaar samen was, naar Scherpenzeel verhuisde, nam ze meer afstand van Nijkerk en begon ze zich te richten op de lokale politiek in die gemeente. Ook dat deed ze met verve en schudde ze de boel op. Veel aan Margreet was groot: haar journalistieke gevoel, haar voorkomen, haar liefde voor haar gezin, haar passie voor haar werk én haar hart. Aan onrecht had ze een hekel; waar ze kon, probeerde ze dat via haar werk recht te zetten. Politici die een dubbele agenda hadden of een strafblad, hadden aan haar een geduchte tegenstander. Zo dacht de gemeente Barneveld een aantal jaren geleden geruisloos het kleine Scherpenzeel in te lijven. Maar in Scherpenzeel woonde Margreet Hendriks. Haar serie scherpe columns en commentaren over dit onderwerp verdiende minimaal een nominatie voor de Prijs voor de Nieuwsbladjournalistiek – de prijs die ze eerder won in 2003 voor een artikel in de Leusder Krant over het overlijden van een kind in het azc. Over onrecht gesproken.
Margreet Hendriks was lokaal journalist bij uitstek. „In den lande wordt de functie en impact van lokale nieuwsbladen nog vaak schromelijk onderschat. ‘Lokaal sufferdje’ is daarbij een veel gebezigde term. Maar hoe vaak haalt het nieuws uit kleinere plaatsen de kolommen van landelijke dagbladen? Dan moet er echt iets opmerkelijks aan de hand zijn”, tekende ze in 2020 zelf op bij het 50-jarig bestaan van De Stad Nijkerk, de krant die ze rond het millennium runde toen de gemeenten Hoevelaken en Nijkerk fuseerden. In beide plaatsen heeft ze gewoond. Elk jaar verzorgde ze samen met haar oudste zoon, die illustrator is, de eindejaarscolumn waarin ze terugblikte op het afgelopen jaar. „Daar keken we elk jaar samen naar uit”, aldus Jurgen Hendriks. Ze bewees dat er ook in een gemeente met bijna 11.000 inwoners genoeg is om over te schrijven. Het gat dat ze achterlaat, zal moeilijk te vullen zijn. Zo zal ze zeker worden gemist rond de komende gemeenteraadsverkiezingen, waarbij sommige politici opgelucht zullen ademhalen. Archieffoto