De afgelopen week voelde als een miniatuurversie van het leven zelf. Feest en verdriet, begin en einde, vrijwilligerswerk en grote prestaties, het zat er allemaal in. En juist dat maakt onze lokale gemeenschap zo bijzonder: hier gebeurt het nog écht, hier leeft het nog.
Neem nou de leden van Duikvereniging Nijkerk. Drie weken lang werd er gebouwd, gesleuteld en gemonteerd, en vorige week vrijdag was het zover: het compressorhok ging weer open. Niet zomaar een apparaat, maar een moderne hogedruk-ademluchtcompressor die energiezuiniger en duurzamer is en flessen vult tot 200 of 300 bar. Drie technische duikbuddies knipten trots het lint door. Het typeert de vereniging: niet afwachten, maar aanpakken. Met het 40-jarig jubileum in zicht gunde de club zichzelf dit mooie cadeau, mede mogelijk gemaakt door sponsoren zoals Makronyl. Voorzitter Hugo Garritsen straalde terecht van trots. Vrijwilligerswerk op z’n best.
Ook in café Veer viel er iets te vieren: Gert van Beek kroonde zich tot kampioen van biljartclub De Kromme Keu. Na een sterk seizoen mag hij zich de beste van 2025-2026 noemen. En wie denkt dat alleen sportverenigingen scoren, heeft de carnavalsoptocht in Hoogland gemist. De Nijkerkse Doordouwers sleepten daar de eerste prijs binnen bij de kleine wagens. Met ratten, ratatouille en Ratler-bier bewezen ze dat creativiteit hier nog springlevend is.
Maar deze week had ook een duidelijke schaduwzijde. Het nieuws van het overlijden van Margreet Hendriks kwam hard binnen. Vrijdag de dertiende. Wie Margreet kende, wist dat ze journalist was van de oude stempel. Geen poespas, geen ruis, maar een scherpe pen en een feilloos gevoel voor wat er speelde. Ze begon ooit bij het Hoevelakens Nieuwsblad en nam rond de eeuwwisseling het roer over bij De Stad Nijkerk. Twee titels tegelijk runnen, het zegt iets over haar drive. Margreet was niet iemand die achter haar bureau bleef zitten. Met een glas in de hand, ergens aan een stamtafel, ving ze verhalen op die anderen misten. En daar deed ze vervolgens iets mee. Wat haar bijzonder maakte, was haar rechtvaardigheidsgevoel. Onrecht kon ze slecht verdragen. Politici met dubbele agenda’s moesten bij haar niet aankomen. In Scherpenzeel liet ze dat nog maar eens zien toen ze zich vastbeet in de discussie rond mogelijke inlijving door Barneveld. Haar columns sneden hout en deden soms pijn. Zelf zei ze ooit dat lokale journalistiek vaak wordt onderschat. Het “lokale sufferdje”, noemde men het soms. Maar Margreet bewees het tegendeel. Zij zag wat er speelde in straten, wijken en raadszalen. En zelfs na haar pensioen bleef ze schrijven. Haar laatste artikel verscheen twee dagen vóór haar overlijden. Journalist tot het allerlaatst.
Dan ineens staat de tijd stil. Nog zo’n bericht dat binnenkwam: Klaas van der Sloot, voormalig voorganger van de Kruiskerk, heeft te horen gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is. Ik moet meteen terugdenken aan 1 oktober 2023. Zijn afscheid in de Kruiskerk was er één met hoofdletters. Muziek, veel muziek, precies zoals hij het graag zag. De Urker zangers, het zestienkoppige ensemble van het christelijk streekmannenkoor Noord-West Veluwe onder leiding van Martin Mans: het was indrukwekkend en warm tegelijk. Een dienst die je bijblijft. Van der Sloot was een dominee die mensen wist te raken. Ook in Nijkerkerveen ging hij regelmatig voor en altijd met die herkenbare betrokkenheid. Na zijn afscheid leek er een rustige pensioenperiode te beginnen. Meer tijd, meer vrijheid, misschien wat fietstochten op de elektrische fiets die hij destijds mocht gaan aanschaffen van het door het kerkgemeenschap bij elkaar gesprokkelde bedrag. En dan, drie jaar later zo’n bericht. Het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar alles is. Hoe plannen, agenda’s en toekomstbeelden soms in één klap verschuiven. Voor Klaas en zijn naasten breekt een moeilijke tijd aan. Vanuit hier kan alleen maar één wens klinken: veel kracht en nabijheid in de periode die komt.
Alsof het leven zelf een scenario schreef, zagen we vorig weekend ook een bijzonder sportmoment. Kickbokser Ramin Rezai uit Nijkerkerveen nam afscheid, maar niet voordat zijn 10-jarige zoon Nevayo zijn debuut maakte. Vader die afsluit, zoon die begint. Symbolischer wordt het bijna niet. Ramin, tien jaar weg uit de ring, liet zien dat klasse niet verdwijnt. In de tweede ronde dwong hij zijn tegenstander tot opgave. Staande ovatie, emoties, en daarna de microfoon: het is tijd voor de nieuwe generatie. Mooier kun je een sportloopbaan nauwelijks afronden.
Intussen ging het gewone leven ook gewoon door. Bij De Zonnebloem werden jubilarissen in het zonnetje gezet. Evert van Rijn werd na 39 jaar loonwerk spectaculair uit bed getoeterd voor zijn pensioen. In Nijkerkerveen trokken 250 mensen naar Doet & Ontmoet. En bij NSC Nijkerk staat Stephan Nuesink weer voor de groep. Ondertussen zijn er ook zorgen: ondernemers rond de Wiekslag die de noodklok luiden, gymnastiekvereniging Hellas die bestuursleden zoekt, en discussies over het naderende parkeerverbod op het Bastion in Nijkerk. Het zijn precies die lokale dossiers waar mensen als Margreet Hendriks hun tanden in zetten.
Wat blijft hangen na deze week is het contrast. De feestelijke heropening van een compressor. Een kampioen aan de biljarttafel. Een vader die zijn sportcarrière afrondt terwijl zijn zoon begint. En tegelijk het besef van verlies en kwetsbaarheid. Misschien is dát wel de kern van onze gemeenschap: we vieren samen, we bouwen samen en wanneer het nodig is, dragen we ook samen. En laten we eerlijk zijn: zolang er in de Gemeente Nijkerk mensen rondlopen die zich met zoveel passie inzetten. Onder water, achter de schrijftafel, op de kansel of in de ring, zit het hier voorlopig wel goed. Tot volgende week.
Aalt.