Soms zit een week in Nijkerk en omgeving vol gewone berichten. Over een school die pannenkoeken bakt, een nieuw woonblok, een televisieprogramma dat opnames maakt in de stad. Het leven kabbelt voort zoals het dat al generaties lang doet. Maar af en toe is er zo’n week waarin alles net iets zwaarder voelt. Waarin het gewone leven ineens wordt doorkruist door kwetsbaarheid. Door zorg. Door afscheid. Deze week was zo’n week.

Het bericht dat velen raakte, kwam vanaf Urk. Daar kwam de geliefde dirigent Martin Mans zwaar ten val met zijn fiets. Wat eerst leek mee te vallen, bleek uiteindelijk veel ernstiger. Zeven gebroken ribben, op twee plaatsen zelfs. En alsof dat nog niet genoeg was: een ingeklapte long. In het Isala ziekenhuis in Zwolle volgden spannende dagen en nachten. Op de intensive care werd hij tweeënhalve dag beademd terwijl artsen alles deden om zijn long weer op gang te krijgen.

Wie Martin Mans kent, weet hoeveel muziek en geloof in zijn leven samenkomen. Hij staat al jarenlang voor koren, onder andere voor het Christelijk Streekmannenkoor NW-Veluwe. Zijn handen bewegen normaal gesproken over de muziek, zijn blik stuurt de zangers. Maar ineens lag daar een man die normaal anderen laat zingen, zelf te vechten voor zijn adem. Negentien dagen ziekenhuis volgden. Negentien dagen waarin zijn gezin langs een ziekenhuisbed leefde. Wie ooit op een IC heeft gezeten of naast een bed heeft gestaan weet hoe stil zo’n afdeling kan zijn. Hoe elke piep van een monitor betekenis krijgt. Hoe minuten uren lijken. Deze week kwam het verlossende bericht: Martin is weer thuis. Dankbaar. Herstellend. Omringd door zijn gezin. De dankwoorden spreken boekdelen. Dank aan de Vader in de hemel. Aan het personeel van Isala. Aan de besturen van koren en organisaties. Aan Joyce en de kinderen. En aan iedereen die meeleefde. Dat laatste zegt misschien nog wel het meest over onze streek. Hier leven mensen nog mee. Hier wordt gebeden, gebeld en een kaart gestuurd.

Maar terwijl het ene bericht voorzichtig hoop bracht, kwam er bijna tegelijk een bericht dat juist afscheid betekende. In de nacht van vrijdag op zaterdag overleed dominee Klaas van der Sloot. Na een kort ziekbed. De oorzaak: uitgezaaide alvleesklierkanker. Voor velen in Voorthuizen en Nijkerk is zijn naam onlosmakelijk verbonden met de kerk, met geloofsgesprekken en met bijzondere initiatieven. In 2023 nam hij afscheid van zijn laatste gemeente: de gereformeerde Kruiskerk in Nijkerk. Daarna keerde hij als pensionado terug naar Voorthuizen, waar hij eerder tien jaar predikant was geweest. Maar dominee Van der Sloot was niet alleen een man van de kansel. Hij was ook zanger, betrokken bij het Christelijk Streekmannenkoor NW-Veluwe en bij Zingen in de Zomer.

En bovenal was hij iemand van ideeën. Zo stond hij aan de wieg van de openluchtdienst in Voorthuizen. De eerste editie ontstond bijna spontaan. Er stonden tribunes van de Voorthuizense Taptoe en iemand bedacht: waarom gebruiken we die niet voor een kerkdienst in de open lucht? Het typeert Van der Sloot dat hij zo’n idee niet alleen bedacht, maar het ook inhoud gaf. Tijdens die eerste openluchtdienst sprak hij over het levenshuis. Over kamers in een huis die iets zeggen over je relatie met God. De badkamer, waar je je reinigt, ook van je zonden. De keuken, waar je voorbereidt wat belangrijk is. De zolder, waar herinneringen worden bewaard die je nooit wilt wegdoen. Het zijn beelden die blijven hangen. Misschien juist omdat ze zo eenvoudig zijn. Het levenshuis van Klaas van der Sloot heeft deze week zijn laatste kamer bereikt. Maar in veel andere huizen blijven herinneringen aan hem bestaan. Ik wens de naasten van Klaas heel veel sterkte in de tijd die komen gaat.

En ondertussen ging het gewone leven in onze gemeente ook gewoon door. In Nijkerk werd bekend dat het programma De Slechtste Chauffeur van Nederland binnenkort op televisie te zien is, met opnames in onze eigen straten. Presentator John Williams stond onder meer bij de oversteekplaats van de Torenstraat en Venestraat. Op basisschool Maranatha werd het startsein gegeven voor Sjors Sportief en Creatief, een initiatief dat kinderen kennis laat maken met sport en cultuur. De winnende tekening van Ruth de Bruijne leverde haar klas zelfs een discozwemfeest op. De Week van de Afvalhelden werd gevierd met taart op gemeentewerf De Flier. Een klein gebaar voor mensen die vaak onzichtbaar werk doen, maar zonder wie onze straten er heel anders uit zouden zien.

Er werden nieuwe woningen aangekondigd in Nijkerkerveen, bij De Veenrij en het Bakkerserf. Woningbouw die hard nodig is, zeker voor senioren die kleiner willen wonen en voor gezinnen die hopen op een plek in hun eigen dorp. En kinderen uit de jeugdgemeenteraad kwamen met plannen om de voedselbank zichtbaarder én gezelliger te maken. Hun idee: maak er ook een ontmoetingsplek van waar mensen samenkomen voor een praatje of een spelletje.

Misschien zit daar wel een mooie les in. Want terwijl een vereniging als gymnastiekclub Hellas worstelt om nieuwe bestuursleden te vinden en een agrarische brand in Hoevelaken rook en zorgen veroorzaakte, laten juist kinderen zien waar het uiteindelijk om draait: elkaar zien. Dat is misschien wel de rode draad van deze week. We leven in een tijd van nieuwsflitsen, discussies en plannen. Maar uiteindelijk gaat het steeds weer over mensen. Over een dirigent die na een zware strijd weer thuis mag komen. Over een dominee die herinnerd zal worden om zijn woorden en zijn betrokkenheid. Het leven is soms kwetsbaar. Maar gelukkig ook vol verbondenheid. En misschien is dat wel de mooiste kamer van het levenshuis. Tot volgende week.

Aalt.