Nijkerk in de laatste week van 2025. Wie even terugkijkt, ziet hoe alles samenkomt: jong en oud, vreugde en verdriet, traditie en verandering. Het is precies die mix die onze gemeente zo herkenbaar maakt.

Afgelopen week gingen Jan Cozijnsen en Edith de Jong van Museum Nijkerk langs bij de Nijkerkse basisscholen om het nieuwe boekje Nika de Nijkerkkat uit te delen. De Rehobothschool mocht de spits afbijten. De komende jaren krijgen alle groepen 1 dit boekje, waarmee kinderen spelenderwijs kennismaken met het Nijkerkse erfgoed. Met steun van de gemeente, Stichting Weeshuis Nijkerk en Rotary Nijkerk is een prachtig initiatief neergezet: cultuur, educatie en bewegen komen samen in een les waarbij de jongsten met een bingokaart door de stad trekken. Een klein boekje, met een grote betekenis.

Ook politiek was er beweging. VVD-raadslid Marja Willems verliet onverwacht de fractie en sloot zich aan bij Lijst Bezembinder/Voor Ons. Haar keuze onderstreept hoe sterk lokale betrokkenheid kan wegen. Willems wil dichtbij de mensen staan en het verschil maken in Nijkerk, Nijkerkerveen en Hoevelaken. Het is een stap die respectvol werd ontvangen, maar die ook laat zien dat de aanloop naar de verkiezingen van 2026 langzaam voelbaar wordt.

Daartegenover stond het intense gevoel van saamhorigheid bij het afscheid van de Nijkerkse voetballer Paul Lieftink. Op de middenstip van de Blauwe Westmaat van SV Spakenburg, tussen de lijnen van zijn geliefde sport, werd op indrukwekkende wijze stilgestaan bij zijn leven. Woorden, stilte, fakkels en het clublied: voetbal als bindmiddel, zelfs op het moment van afscheid.

Diezelfde waardigheid voelde ik vorige week zaterdag bij het afscheid van Aart Visscher. Het begon al bij zijn boerderij, waar de rouwkoets klaarstond. Friese paarden ervoor, rustig en krachtig tegelijk. Het beeld klopte. Alsof alles even stilviel en vanzelf wist hoe dit moest. Langzaam vertrok de stoet richting de Kruiskerk. Tradities, paardenliefde en respect kwamen samen in één ontroerend geheel. Geen haast, geen opsmuk, maar puur en oprecht. Zulke momenten laten zien hoe diep gebruiken hier geworteld zijn, hoe vanzelfsprekend het is om op deze manier afscheid te nemen van iemand die dat heeft verdiend. Voor deze uitvaart mocht ik weer aanhaken als fotograaf bij die warme, lieve groep medewerkers van EABN Uitvaartverzorging. Samen een dierbaar afscheid neerzetten, met aandacht voor elk detail en ruimte voor emotie. Het was zo’n afscheid dat je bijblijft. Omdat het klopt. Omdat het raakt. En omdat het laat zien hoe waardevol het is om elkaar, juist op zulke momenten, vast te houden.

Tussen al die momenten van stilte en bezinning door was er ook ruimte voor energie en afscheid nemen op een heel andere manier. In Hoevelaken ging zaterdagavond 27 december de Klepperman opnieuw uit zijn dak tijdens het TOP2000 Dance Event van Lions Hoevelaken. Na het daverende succes van vorig jaar stond de zaal weer in het teken van livemuziek, dans en herkenning. De TOP 2000 Tribute Band speelde de ene na de andere klassieker, terwijl DJ Léon zorgde dat de dansvloer geen moment leeg bleef. Muziek verbindt, ook hier. En net als vorig jaar zit er een mooie gedachte achter: toen ging de opbrengst naar het Beweegplein bij sporthal De Slag, dit soort avonden zijn feestelijk én betekenisvol.

Diezelfde zaterdagmiddag sloeg in Nijkerk een heel ander uur. Het laatste uur van de Wereldwinkel aan de Gasthuisstraat. Voor de allerlaatste keer gingen de deuren open, met aanbiedingen en nog één keer die vertrouwde sfeer. Het was er drukker dan je misschien zou verwachten, alsof mensen toch nog even wilden kijken, herinneringen wilden ophalen. Na jaren van trouwe inzet besloot het team de schoenen aan de wilgen te hangen. De loop raakte eruit na het vertrek van de Jumbo, corona gaf uiteindelijk het laatste zetje. Minder medewerkers, minder openingstijden, minder klandizie. Een vicieuze cirkel.

En dat doet pijn, want de Wereldwinkel was meer dan een winkel. Sinds 1971, begonnen aan de Venestraat en later verhuisd naar de Gasthuisstraat, hebben ruim 170 mensen zich ingezet voor eerlijke handel en idealen die groter waren dan winst. Van actiegroep naar fairtrade, van drukbezocht naar langzaam stiller. De non-food bleef prachtig, maar vond steeds minder kopers. Wat overblijft wordt geschonken aan het Meander Medisch Centrum. Een laatste gebaar, passend bij alles waar de Wereldwinkel voor stond.

Tegelijkertijd was er volop warmte in de kersttijd. In Appel en Driedorp trok een zangkoor langs senioren, begeleid door slagwerkers die – comfortabel – in een paardentrailer werden rondgereden. In Nijkerkerveen vulde de Gereformeerde Kerk zich twee keer voor de kerstmusical #Bethlehem, waar humor, muziek en de ware kerstgedachte samenkwamen. Vrijwilligers voor en achter de schermen maakten het mogelijk. Trots was het sleutelwoord.

Niet alles was licht. De zware mishandeling van een 16-jarige jongen op de Barneveldseweg maakte diepe indruk. Het herinnert ons eraan hoe belangrijk het is om naar elkaar om te blijven kijken en verantwoordelijkheid te nemen. En dan… oudjaarsdag. Carbidschieten in Nijkerkerveen. Al meer dan veertig jaar dé traditie. Wat begon als hobby is uitgegroeid tot een evenement waar duizenden mensen op afkomen. Vanaf juni wordt er gebouwd, vanaf oktober gesleuteld en getest. Melkbussen, zware dreunen, The Tower, het Veense paaltje: het weiland aan de Schoolstraat verandert in een festivalterrein. Gratis toegankelijk, volledig gedragen door vrijwilligers. Voor velen het grootste feest van het jaar.

Zo sluit 2025 af zoals het was: vol verhalen. Van jonge kinderen met een bingokaart tot zware knallen boven het weiland. Van politieke keuzes tot stille herdenkingen. Ik wens alle lezers een hele fijne jaarwisseling. Het schrijven van deze wekelijkse column blijft bijzonder om te doen. En ja: ook in 2026 ga ik er gewoon mee door.

Aalt.