Lisa van 17 is vermoord. Het heeft op heel veel plekken aandacht gekregen en een golf van walging, opmerkingen en ook verdedigingen tegenover femicide gecreëerd. Oud nieuws, is misschien wat je denkt. Maar is dat het, echt? Kon elke meid zonder zorgen naar huis fietsen na de Nacht van Nijkerk? Hoeveel dames hebben na Dorpsdag Hoevelaken een appje gestuurd met ‘’ik ben veilig thuis’’?

De moord op Lisa en andere vrouwen is in de afgelopen dagen in verband gebracht met femicide; het opzettelijk doden van een vrouw of meisje vanwege het gender. ‘’Ja maar er worden toch ook mannen vermoord” of “ja maar niet elke vrouw die dood gaat is vanwege vrouwenhaat”. Ja maar we vragen je niet om een bagatellisering, toch? Femicide bestaat en is een ding. Het wordt niet specifiek jou of iedereen van het mannelijk geslacht kwalijk genomen, dus stop met een weerwoord geven. De reden waarom zovelen iets te zeggen hebben hierover, is omdat het lijkt alsof we maar moeten accepteren dat er dingen in het donker gebeuren die het daglicht niet kan verdragen. Het is toch niet normaal dat meisjes van 17 niet thuiskomen??! Het maakt me boos, een beetje moedeloos en ongelooflijk verdrietig.

Het is een oneerlijke strijd. Een man is sterker dan een vrouw, dat is nou eenmaal genetisch zo bepaald. Soms is dat alleen maar fijn, zoals wanneer een kerel helpt met verhuizen en helpt met het tillen van die loodzware wasmachine. Maar datzelfde fysieke verschil maakt dat ik dat sterke geslacht in het donker liever niet tegenkom. Niet elke vent zal me wat aan doen, natuurlijk. Toch door het nieuws, door TikToks over haarlak in je handtas meenemen en door de altijd terugkerende vraag ‘’stuur je een appje als je thuis bent?’’, heb ik het idee dat ik op mijn hoede moet zijn.

Het is denk ik, hoe wrang ook, onomkeerbaar. Femicide is een eeuwenoud probleem, delicten in de nacht ook en mannen blijven het fysiek sterkere geslacht. Om die redenen voelt het moedeloos. Daarom halen we maar onze schouders op en zeggen we: “ja maar het is ook niet verstandig als een meisje alleen over straat gaat”. Maar dat is reflexmatig reageren en het echte probleem wegwuiven. We schuiven de verantwoordelijkheid van de dader naar het meisje dat alleen naar huis wilde. Dat is verknipt.

Er is werk aan de winkel, dat moge duidelijk zijn. Maar eerlijk, ik weet niet hoe of wat. Dit keer heb ik geen gezellig lichtpuntje aan de horizon. Geen krachtige uitsmijter met een sprankje hoop. Heb jij het misschien voor mij?

Angeline Benschop – De Stad Nijkerk.
Foto: Mathilde Dusol.