Het zijn soms de kleinste veranderingen die het meeste zeggen. In Nijkerkerveen hoef je deze week alleen maar even langs de oude supermarkt te lopen om te voelen dat er iets fundamenteels is veranderd.

Laten we beginnen bij dat hart van het dorp. Of beter gezegd: wat daar nu van over is. De supermarkt in Nijkerkerveen sloot zaterdag 28 maart definitief de deuren. Geen piepende kassa’s meer, geen snelle boodschap tussendoor, geen praatje bij het schap. Wat resteert is stilte en vooral het besef hoe belangrijk zo’n plek eigenlijk was. Want dit was geen gewone winkel. Dit was een ontmoetingsplek. Een sociaal anker. Dat bleek zaterdag wel: bloemen, tranen, omhelzingen. Een dorp dat afscheid nam van Wichman en Trudy Worst, maar eigenlijk van een stukje vanzelfsprekendheid. En zoals dat gaat: pas als het weg is, voel je hoe groot het gemis is.

En dan schuift het verhaal vanzelf door naar de politiek. Want laten we eerlijk zijn: dit dossier loopt al járen. Plannen, onderzoeken, gesprekken, aanpassingen. En ondertussen? Niets. Of beter gezegd: nu dus helemaal niets meer. Geen supermarkt. De Van den Tweel Groep wil nog steeds een Albert Heijn realiseren aan de Van Dijkhuizenstraat. Op papier klinkt het simpel: bouwen, openen, klaar. In de praktijk blijkt het vast te lopen op… parkeerplaatsen. Twee getallen die inmiddels symbool staan voor bestuurlijke stroperigheid: 72 of 55. Het verschil tussen wél een supermarkt of géén supermarkt. Het verschil tussen een levendig dorpshart of lege handen.

En precies dáár wringt het. Want deze week werd ook de nieuwe gemeenteraad geïnstalleerd. Met mooie woorden, plechtige eden en een burgemeester die opriep tot moed, nieuwsgierigheid en verbinding. Allemaal terecht. Allemaal nodig. Maar inwoners van Nijkerkerveen hebben op dit moment vooral behoefte aan iets anders: resultaat. Geen rapporten meer. Geen “we zijn in gesprek”. Geen procedures die zichzelf blijven voeden. Maar gewoon een besluit. Want hoe leg je uit dat een compleet dorp zonder supermarkt zit… vanwege een parkeernorm? Dit is zo’n dossier waarop de raad zich kan.. Nee, moet bewijzen. Hier komt alles samen: leefbaarheid, ruimtelijke ordening, economische haalbaarheid en bestuurlijke daadkracht. Of het gebrek daaraan. De politiek roept vaak dat ze dichtbij de inwoners wil staan. Dat is dit moment. Dichterbij dan dit wordt het niet. Kort samen gevat: Een pand wat groot genoeg is voor een waardige supermarkt. Aan de rand van het dorp. Met een geschiedenis waar je u tegen zegt.. Kom op Gemeente Nijkerk. Zet het lampje op groen en maak vooral de slecht ter been zijnde Nijkerkerveners gelukkig.

En terwijl het dorp wacht, ging het leven deze week ook gewoon door. Vier raadsleden kregen terecht een lintje voor hun jarenlange inzet. Respect daarvoor, twaalf jaar lokaal bestuur is geen kleinigheid. Tegelijkertijd markeert hun vertrek ook een wisseling van de wacht. Nieuwe gezichten, nieuwe energie. Nieuwe kansen om het anders te doen. Buiten de raadzaal gebeurde er nog meer. Een buurtbus die in de sloot belandde (gelukkig zonder ernstig letsel), een staatssecretaris die langskwam voor de megakazerne bij de Nijkerkerbrug, en een schokkende explosie bij Christenen voor Israël die laat zien dat spanningen van ver weg ook hier voelbaar zijn.

En toch, hoe groot die gebeurtenissen ook zijn, het gesprek in Nijkerkerveen gaat maar over één ding: de supermarkt. Misschien zegt dat wel alles. Want grote thema’s zijn belangrijk, maar het dagelijks leven speelt zich af in kleine dingen. Een boodschap kunnen doen. Iemand tegenkomen. Even snel naar de winkel kunnen lopen. De sluiting van de supermarkt maakt pijnlijk duidelijk wat er gebeurt als beleid en praktijk te ver uit elkaar groeien. Dus bij deze, richting de nieuwe gemeenteraad: De belofte is gedaan. Nu de uitvoering nog. Want een dorp zonder supermarkt is geen dossier. Het is een gemis. Fijne Pasen en tot de volgende.

Aalt.