Als je ooit wilt uitleggen wat lokaal nieuws werkelijk is, hoef je alleen maar terug te kijken naar deze week. Alles zat erin. Politiek, emotie, zorgen, trots, afscheid, nieuw leven en zelfs een stukje kosmos boven onze hoofden. Nijkerk liet zich weer van al zijn kanten zien.
De week begon stevig, met politiek die liever niet nodig was geweest. Een meerderheid van de Nijkerkse gemeenteraad stemt in met de uitbreiding van het Oekraïnepark aan de Nachtegaalsteeg. Vijftig extra opvangplekken, bovenop wat er al staat. Niet omdat iemand daar vrolijk van wordt, maar omdat de realiteit dat vraagt. De oorlog duurt voort en dat ontslaat niemand van verantwoordelijkheid, zo klonk het breed in de raad. Praktisch gezien is de keuze logisch: bestaande voorzieningen, geen nieuwe locatie, de lasten bij het Rijk. “Niet veel risico’s,” zei VVD’er Niels Staal. Moreel gezien is het zwaarder. Niemand wil dat dit nodig is, maar wegkijken is volgens de politiek geen optie. Uiteraard was er weer een hoop commentaar op vooral social media. En eerlijk gezegd… Ik begrijp dat dan ook wel weer, denkend aan de woningnood.
Die spanning – tussen draagvlak, noodzaak en betrokkenheid – speelt ook in Nijkerkerveen. Daar komt, op nadrukkelijk verzoek van inwoners, een politiek inspraakmoment over de plannen voor een gecombineerde opvang van asielzoekers en woningen voor starters en jongeren uit het dorp. Een kleinschalige opzet, boerenerfachtig, modulair gebouwd, vijftig asielzoekers én woonruimte voor eigen jeugd. Het is een plan dat op papier zorgvuldig oogt, maar waarvan bewoners terecht zeggen: we willen het begrijpen, we willen meepraten. Raadslid Peter Collignon gaf aan dat signaal gehoor en zette het onderwerp op de agenda. Democratie zoals die bedoeld is: niet schreeuwen, maar vragen stellen. Ook in Hoevelaken volgt zo’n traject. BOPA’s, vergunningen onder de Omgevingswet, raadsinformatiebrieven – het klinkt technisch, maar uiteindelijk gaat het over iets heel basaals: waar geven we ruimte aan, en hoe doen we dat samen?
Dat samenwerken ging minder soepel bij de plannen voor Skaeve Huse op de Palestinaweg-Oost, op de grens met Amersfoort. De gemeente Nijkerk uit stevige zorgen: over toezicht, mogelijke overlast, communicatie en de locatie zelf. Jongeren fietsen er dagelijks langs, en Nijkerk voelde zich in een eerder stadium gepasseerd. Hoewel de komst van de ‘scheve huisjes’ in 2026 vrijwel vaststaat, blijft hier het gevoel hangen dat goede bedoelingen niet automatisch goede processen opleveren. De burgemeester beloofde de raad scherp te blijven informeren. Dat is geen overbodige luxe.
Tussen al dat bestuurlijke gewicht door waren er gelukkig ook momenten die lichter voelden. Zoals het afscheid van de Keurslagerij Steltenpool in Hoevelaken. Na bijna 38 jaar gaven Gerard, Marjan en Susan het stokje over aan chef-slager Daniel Kruijt. Niet stilletjes, maar met een partytent, een rad van avontuur, hapjes en drankjes. Klanten kwamen niet alleen voor korting, maar vooral om herinneringen op te halen. Want zo’n winkel is meer dan een plek waar vlees wordt verkocht; het is een stukje dorpsgeschiedenis. Het ludieke cadeau – een fraai aangeklede rollator zei alles over de sfeer: warmte, humor en vooruitkijken. Gerard gaat meer golfen, zich inzetten voor Lions Club Hoevelaken en eindelijk wat rust nemen. “Mijn winkel was een geschenk,” zei hij. En dat gevoel leefde duidelijk ook bij de klanten.
Voor dochter Susan Steltenpool begint juist een heel nieuw hoofdstuk. Niet alleen buiten de slagerij, maar ook in de politiek. Zij trekt de kandidatenlijst van VVD Nijkerk-Hoevelaken bij de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart. Dat gebeurde sneller dan gepland, nadat Richard van Hussel zijn lijsttrekkerschap per direct neerlegde vanwege ingrijpende privéomstandigheden. Geen politiek spel, maar een menselijke beslissing. De partij sprak respect en dank uit. Susan stond al klaar als nummer twee, en stapt nu naar voren als boegbeeld. Ondernemen, organiseren, netwerken, het zit haar in het bloed.
Met die verkiezingen in aantocht keek het college ook nadrukkelijk vooruit. Er ligt een voorstel om ruim 10 miljoen euro te investeren in Nijkerkerveen: een nieuwe sporthal met drie zaaldelen en een kunstgrasveld bij Veensche Boys. Vijftig jaar na de bouw van sportzaal De Baggelaar lijkt eindelijk een volwaardige opvolger in zicht. Slim gepland, op een locatie waar parkeren en voorzieningen gedeeld kunnen worden. Scholen, sportverenigingen en het dorp zelf profiteren. Het huidige terrein van De Baggelaar wordt alvast gereserveerd voor toekomstige maatschappelijke functies. Het zijn van die besluiten waarvan je hoopt dat ze over twintig jaar nog steeds logisch voelen.
Niet alles deze week was lokaal te beïnvloeden. De A30 gaat langdurig dicht, en ondernemers in Barneveld maken zich op voor juridische stappen. Rijkswaterstaat blijft bij het besluit om ook delen af te sluiten waar niet overal gewerkt wordt. Gefaseerd werken zou volgens verkeersmodellen leiden tot gevaarlijk sluipverkeer, vooral over de Postweg, waar fietsers en auto’s samenkomen. Ondernemers vrezen maandenlange bereikbaarheidsschade. De praktijk zal straks uitwijzen wie gelijk krijgt. Duidelijk is wel: dit dossier gaat nog hoofdpijn opleveren.
Tegenover al die zorgen stonden ook momenten van pure waardering. Herbert van den Born uit Terschuur kreeg een koninklijke onderscheiding voor zijn jarenlange inzet voor dorp en gemeenschap. Geen grootse woorden, maar decennia van doen. En Bart van Veldhuisen nam afscheid van Brandweer Nijkerk na ruim 24 jaar dienst. Met vijf brandweervoertuigen, toespraken, tranen en trots. “Hou Nijkerk veilig en maak mij trots,” zei hij. Zinnen die blijven hangen. Ook in de zorg was er afscheid én continuïteit. Huisarts Wander Kars nam afscheid van zijn patiënten bij De Nije Veste en kiest voor een nieuwe koers met medische projecten, waaronder zijn werk voor bootvluchtelingen. Geen cadeaus, maar een oproep tot doneren. Zijn opvolging is geregeld, de praktijk blijft doorgaan. En dan was er nieuw leven. De eerste baby van 2026: Mats Vedder, precies op 1 januari geboren. Bezoek van de burgemeester, bloemen, een bestekje en een rompertje van Sparta Nijkerk. Want zelfs een pasgeboren Nijkerker hoort er meteen bij.
Misschien paste het noorderlicht daarom zo goed bij deze week. Even geen dossiers, geen procedures, geen verkeersmodellen of verkiezingslijsten. Alleen mensen die omhoog keken en zich verwonderden. Alsof de hemel even zei: kijk, dit is ook onderdeel van het geheel. Alles bij elkaar was het een week vol afscheid en begin, zorgen en trots, discussie en verbinding. Precies zoals een gemeente hoort te zijn. Rommelig soms, menselijk altijd. En bovenal: van ons allemaal. Tot volgende week.
Aalt.