Een nieuw jaar begint zelden met een schone lei. Meestal begint het met restwarmte: van oliebollen, koffie aan een vuurwerkwinkeltafel, koude handen bij carbid en warme gesprekken langs de lijn. Als ik terugkijk op de eerste dagen van 2026, zie ik geen grootse voornemens, maar iets veel beters: betrokkenheid.

Neem het oliebollen vistoernooi bij visvijver De Berenkuil. IJs op het water, kou in de lucht, maar toch samen het ijs breken – letterlijk én figuurlijk. Zesduizend euro voor KiKa. Geen grote woorden, geen marketingcampagne. Gewoon doen. Dat is vaak hoe het hier werkt. Diezelfde vanzelfsprekendheid zie je bij Bzzzonder, dat vanaf deze week neerstrijkt bij Sparta Nijkerk. Kinderopvang op een sportpark, buiten spelen, de natuur in, modder aan de schoenen en rode wangen van het bewegen. Het klinkt misschien logisch, maar het is allesbehalve vanzelfsprekend. Het zegt iets over hoe we hier kijken naar kinderen: ruimte geven, vertrouwen geven en vooral niet alles dichtregelen. Dat die opvang er komt, betekent ook dat verenigingen soms een stap opzij moeten doen. Dat vraagt flexibiliteit. Maar het grotere belang wint. En zo hoort het.

Voor wie alvast vooruit wil kijken: 27 juni staat alweer met hoofdletters in de agenda. De Bende van Niekark keert terug op het Plein. Geen kapsones, geen sterrenstatus, maar wél muziek, lef en plezier. Iedereen die ooit heeft gedacht “zal ik?” krijgt hier het antwoord: ja. Het podium staat er. De rest is aan jou. Dat plezier zag je ook bij de lichtjestocht met skelters door de binnenstad. Een klein idee, groot effect. Kinderen met lichtjes door de stad, ouderen die achter de ramen glimlachen. Soms heb je geen groots evenement nodig om verbinding te voelen. Soms is een skelter genoeg.

Verbinding is ook wat zestig jaar SV DOTO typeert. Het verhaal van Jeannette en Annelies is geen sportverhaal, maar een levensverhaal. Over blijven. Over kinderen zien groeien. Over oliebollen bakken, wedstrijden organiseren, salarissen doen en ondertussen gewoon doorgaan. DOTO is geen vereniging, het is een thuis.

En dan de jaarwisseling. Drukte bij de vuurwerkwinkel van Henny en Ap Deroue in Nijkerkerveen. Koffie op tafel, advies over siervuurwerk, klanten die “nog één keer goed willen afsluiten”. Misschien wel voor het laatst. Ap verkoopt al sinds 1981 vuurwerk. Altijd meebewogen met de regels, steeds minder knal, steeds meer sier. Een vakman, een ondernemer, een traditiedrager. Op oudejaarsdag sprak ik hem. Emotioneel. Omdat hij voelt dat zijn levenswerk langzaam wordt uitgegumd.

Hoe ik de problematiek rond de jaarwisseling zie? Het verbod op de verkoop en het afsteken van consumentenvuurwerk helpt mijns inziens nauwelijks tot helemaal niets. Niet omdat ik de overlast ontken – die is er – maar omdat het verbod simpelweg niet te handhaven is. Dat zeggen niet alleen ondernemers, maar ook handhavers en hulpdiensten. Wat er nu gebeurt, is typisch beleid: we pakken datgene aan wat legaal en zichtbaar is, en hopen dat het probleem daarmee verdwijnt. Maar de raddraaiers laten zich niet tegenhouden door een verbod. Die halen hun vuurwerk elders, illegaal, zwaarder en gevaarlijker. En ondertussen zijn het opnieuw de goedwillende ondernemers die de rekening betalen.

En dan is er elk jaar weer die Haagse reflex. Op nieuwjaarsdag grote woorden: “We zijn woest, dit kan niet.” Tsja… ze moeten wat. Maar echte oplossingen vragen lef. Lef om te handhaven, om gericht op te treden tegen excessen, om grenzen te stellen aan degenen die het verpesten. Want één ding is zeker: bij de volgende jaarwisseling zijn die raddraaiers er gewoon weer. Denkt iemand echt dat een vuurwerkverbod dat gaat voorkomen? Het zou de overheid sieren als ze, wanneer het gewenste effect uitblijft, ook de moed heeft om dat verbod – dat vooral ondernemers treft – weer terug te draaien. Beleid moet werken. En als het dat niet doet, moet je durven bijsturen. Dat moest ik echt even kwijt. Want mijn gesprek met Ap, op straat voor zijn drukke vuurwerkwinkel. Daar kreeg ik een brok van in mijn keel.

Gelukkig laat Nijkerkerveen zien dat het ook anders kan. Het carbidfeest trok duizenden bezoekers. Vrolijk, gemoedelijk, geen noemenswaardige incidenten. Vrijwilligers die zeggen: “Volgend jaar sta ik er weer.” Traditie en verantwoordelijkheid kunnen prima samen gaan. Even stilstaan bij cijfers dan. 5,9 miljoen bezoeken aan Nijkerkerveen.org in 2025. Dat is geen toeval, dat is gemeenschap. Verhalen over jonge ondernemers, jubilea, Lego-bouwers en mensen die het verschil maken. Lokaal nieuws doet ertoe, omdat mensen ertoe doen. De Koninklijke onderscheiding voor Kees voelde daarom niet persoonlijk, maar collectief. Ook kunst kreeg een podium. Jos Schoonderbeek won de Wisselsokkel met zijn werk ‘Liefde’. Bijna de helft van de stemmen. Dat zegt iets. Over behoefte aan verbinding, herkenning, misschien ook zachtheid. Dat hij werd verrast tijdens een workshop met grootouders en kleinkinderen maakte het moment perfect. En dan Het Koetshuis. Vijf generaties. Lars en Charlotte nemen het stokje over. Geen afscheid, maar een overgang. Met respect voor het verleden en plannen voor de toekomst.

Soms dwingt een nieuw jaar je stil te staan. Jan Blom uit Nijkerk overleed geheel onverwacht, slechts 67 jaar oud. Hij was oprichter van Salsa es la Vida en bracht met dans en enthousiasme mensen samen. Jan was ook bekend van de Culinaire Markt, de viering van 50 jaar bevrijding van Nijkerk, de Caribbean Salsa Party’s op het Plein en de Caribbean Brass Band bij het OJK en Sparta Nijkerk. Hij miste bijna geen evenement. Zijn overlijden laat een leegte achter in de gemeenschap die hij zo levendig maakte. De uitvaart is in besloten kring; condoleren kan op donderdag 8 januari van 19.00 tot 20.00 uur in het EABN-Uitvaartcentrum in Nijkerk of online via remembr.com/jan.blom.

Als dit de toon is van 2026, dan teken ik ervoor. Geen grootspraak. Geen symboolpolitiek. Maar mensen die doen wat nodig is, voor elkaar, met elkaar. En daar blijf ik graag over schrijven. Elke week weer.

Aalt.